|
ميلاد مسعود و مبارک هشتمين گوهر تابناک آسمان امامت و ولايت ، حضرت علی ابن موسی الرضا عليه السلام بر جميع دوستداران خاندان آخرين پيامبر الهی صلی ا... عليه و آله و سلم مبارک باد.
امام رضا ( عليه السلام ) در يازدهم ذيقعده سال ۱۴۸ هجری قمری در شهر مدينه متولد شدند. درباره اخلاق و صفات حميده آن حضرت بسيار نقل کرده اند ؛ از جمله اينکه ابراهيم صولی گفته است: « اگر کسی گفت در فضل و فضيلت مانند علی ابن موسی الرضا را ديده ام ، تصديق نکنيد. او مردی آسمانی و دارای کمال و فضايل نفسانی است در مکتب ربوبی تربيت شده و از تعليمات علوی بهره مند گشته و در آغوش عصمت و طهارت نشو و نما يافته است. »۱ از صفات بارز امام رضا ( عليه السلام ) بردباری و شکيبايی و راضی به رضای خدا بودن است. آن حضرت در مواجهه با مشکلات زمانشان مانند دريايی از حلم و بردباری بودند و در حوادث زندگی متمسک به اين فرمايش جدشان حضرت اميرالمومنين علی ( عليه السلام ) می شدند : « ای معبود من ! قسم به حقانيتت که اگر در آتش خود مرا جای دهی ، آنجا برايم بهشت است ؛ زيرا که رضای تو جنت من است ؛ پس ، هر کجا مرا ببری می دانم که رضای تو همان بوده است. » ۲ [ يعنی ؛ رضای خداوند متعال مقصود ماست نه بهشت و دوزخ. ]امام هشتم ( عليه السلام ) به دليل اينکه رضای خدا برايشان از همه چيز مهم تر بود و در همه حوادث گوناگون زندگی فقط به رضای حق می انديشيدند و چون خداوند و پيامبر ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) در آسمانها و زمين از ايشان راضی بودند ؛ به رضا معروف شدند. از ديگر خصايل والای آن حضرت اين بود که هر وقت اصحاب و علما از محضر آن جناب مرخص می شدند؛ امام ( عليه السلام ) تمام غلامان سياه و سفيد و بزرگ و کوچک را صدا می کردند و مانند برادر برای آنها صحبت می فرمودند و با آنها بر سر سفره غذا می نشستند و همگی با هم غذا می خوردند. حضرت رضا ( عليه السلام ) در جود و سخاوت و عبادت و بندگی خداوند - مانند اجداد مطهرشان - سرآمد مردان الهی و آسمانی و در عصر خودشان سخی ترين و پرهيزکارترين مردم بودند. آن حضرت کانون فضيلت و کمال ، مظهر عاطفه و عشق و محبت ، معدن جود و سخاوت و ملجأ و پناه ضعفا و مستمندان بودند. نقل است ؛ روزی مردی خدمت امام ( عليه السلام ) رسيد و عرض کرد : « من از دوستان شما هستم و در سفر مکه خرجی من تمام شده است و برای برگشت به شهرم نياز به کمک دارم ؛ البته ، وقتی به شهر خود رسيدم آن مبلغ را ، از طرف شما ، صدقه خواهم داد. امام رضا ( عليه السلام ) مبلغ دويست دينار به آن مرد عطا کردند و فرمودند : اين سرمايه تو باشد و تصدّق هم نيازی نيست.» ( يعنی ؛ به تو بخشيدم. ) نوشته اند : « هر وقت امام رضا ( عليه السلام ) غذا می خوردند ، کاسه ای داشتند که بهترين غذا را انتخاب می کردند و در ظرف خود می ريختند و دستور می دادند آن را به فقرا بدهند و می فرمودند : « فَلا اقتحم العقبه:عقبه،آزاد کردن بنده يا به فقيران طعام و غذا دادن است و چون هر کسی نمی تواند بنده آزاد کند ، بايد راهی برای بهشت در پيش گيرد و بهتر ، طعام دادن به فقرا و اِنعام است. » ۳
۱. چهارده معصوم ، حسين عماد زاده ، صفحه ۱۰۶۴ ۲. همان منبع ، همان صفحه ۳. همان منبع ، صفحات ۱۰۶۵ و ۱۰۶۷ و ۱۰۶۸
|
