امام حسين ( عليه السلام ) فرمودند :
« هر کس نزد ما بيايد ، چهار خصلت را در چهار چيز از دست نمی دهد ؛ دلايل و نشانه
های استوار ، قضاوت عادلانه ، برادر سودمند و سود رسان ، همنشينی با علما و
دانشمندان. »
پگاه روز سوم شعبان از
سال سوم هجرت يکی از درخشان ترين و زيباترين
سحرگاهان به شمار می رود ؛ چراکه نور پاک و درخشان حسين بن علی ( عليه السلام
) تابيدن گرفت.
خبر ولادت آن حضرت را
به پيامبر ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) دادند ، ايشان نوزاد را در آغوش گرفتند و
در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه خواندند. سپس ، حضرت جبرئيل ( عليه السلام )
نازل شد و عرض کرد : « حقتعالی تو را سلام می رساند و می فرمايد که چون علی ( عليه
السلام ) نسبت به تو به منزله هارون نسبت به موسی است ؛ پس ، او را به اسم پسر کوچک
هارون نام کن که شُبير است و چون زبان تو عربی است ، او را حسين نام کن. »
حضرت رسول ( صلی ا... عليه و آله و
سلم ) از آغازين زمان تولد امام حسين ( عليه السلام ) ، او را بوسيدند و بسيار
گريستند و فرمودند که تو را مصيبتی عظيم در پيش است ، خداوند قاتل تو را لعنت کند!
هفت روز که از ولادت حسين ( عليه
السلام ) گذشت ، حضرت رسول ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) گوسفندی برای او عقيقه
کردند و سرش را تراشيدند و به وزن موی سرش نقره صدقه دادند و فرمودند : « خداوندا !
درخواست می کنم از تو در حق اين دو فرزند ( حسنين عليهما السلام ) آنچه را که
ابراهيم در حق ذريه خود خواسته بود. خداوندا !
دوست دار ايشان را و دوست دار هر که دوست می دارد ايشان را و لعنت کن هر که
ايشان را دشمن می دارد ، لعنتی چندان که آسمان و زمين پر شود! »
حضرت امام حسين ( عليه السلام ) در
صورت و سيرت شبيه ترين مردم به حضرت ختمی مرتبت ( صلی ا... عليه و آله و سلم )
بودند. در مناقب ابن شهر آشوب روايت شده است که حضرت فاطمه ( سلام ا... عليها )
حسنين ( عليهما السلام ) را به خدمت حضرت رسول ( صلی ا... عليه و آله و سلم )
آوردند و عرض کردند : « يا رسول ا... ! اين دو فرزند را عطا و ميراثی بذل فرما. »
حضرت رسول اکرم ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) فرمودند :
« هيبت و سيادت خود را به حسن ( عليه السلام ) و شجاعت و جُود خود را به حسين (
عليه السلام ) عطا کردم. »
روزی حضرت علی ( عليه السلام ) پرسشهايی
را از فرزندش حسين ( عليه السلام ) پرسيدند :
- « پسرم ! شخصيت و آقايی با چه چيز به
دست می آيد؟ »
- حسين ( عليه السلام ) : « نيکی
کردن به خانواده و خويشاوندان و تحمل در برابر حوادث سخت. »
- : « غنا و بی نيازی چيست؟ »
- : « کم کردن آرزوها و خشنودی به
رضا و مقدّرات خدا. »
- : « فقر چيست؟ »
- : « طمع ورزيدن و نااميدی از
موفقيت. »
- : « پستی چيست؟ »
- : « پستی انسان در اين است که هر
چيز را برای خود بخواهد و فريفته لذتها و شاديها گردد. »
- : « زشتی در چيست؟ »
- : « در اينکه کسی با رهبرش ( رهبر
حق ) دشمنی ورزد. »
آنگاه حضرت علی ( عليه السلام ) به
يکی از يارانش به نام حارث اَعوَر فرمودند : « اين سخنان حکمت آميز را به فرزندانت
بياموز ؛ زيرا ، اين سخنان عقل را زياد و انديشه را استوار می سازد. »
منابع :
۱- منتهی الآمال / حاج شيخ عباس قمی / جلد ۱
۲- نگاهی بر زندگی امام حسين ( عليه السلام ) / محمد محمدی اشتهاردی
