ماه مبارک رمضان ميدان مسابقه و آزمايش عبادت و بندگی است. ميدانی که با عبور از عيـد فطـر به پـايـان می رسد تا بندگان مخلص به وعده اجابت و اعطای پروردگار دست يافته و پاداش اعمال خود را دريافت نمايند.

        مومن روزه دار در شب و روز عيد ؛ اعمال ماه رمضانش ، دل ، روح ، ضمير ، ظاهر ، باطن و جزء جزء وجودش را تسليم حضرات معصومين ( عليهم السلام ) کرده و از ايشان درخواست می کند تا واسطه شده و از خداوند بخواهند که او را تا رمضان آينده و تمامی عمر موفق بدارد.

        بزرگی روز عيد به اندازه بزرگی تمام اوقات و حالات ماه رمضان است ، زيرا ؛ اين روز وقت آشکار شدن ثمره اعمال و اعطای جوايز است.

        از اعمال خاص روز عيد ؛ اندوه به خاطر غيبت امام عصر ( عجل ا... تعالی فرجه شريف ) ، دعا برای فرج  آن بزرگوار و خواندن دعای ندبه است. مومنی که صاحب الزمان ( عجل ا... تعالی فرجه شريف ) را امام خود می داند - کسی که حجت خدا ، امام زمان ، سلطان امتها ، عدل کامل خدا ، خورشيد تاريکيها ، ماه کامل ، نشانه بزرگ خدا و خليفه بزرگ خداست که جان تمام جهانيان فدای او باد - و به هنگام غيبت امام خود ، غصب حاکميت او از طرف دشمنان ، سختی شيعيان در سلطنت کفار و بدکاران ، قتل ، از بين بردن آبرو ، بدحالی و ذلت آنان را می بيند ، بايد غم غيبت امام خويش را دريابد و با گريه و ندبه برای فرج او دعا کند.

        خوش گمانی به خداوند در اين روز ، از خصائص صالحين است. جا دارد که مومن در اين روز به خداوند خوش گمان بوده و به بخشش های بزرگ و عطايای عالی حضرتش اميدوار باشد. به اندازه خوش گمانی به خداوند ، لطيف نمودن درخواست عطوفت و رعايت آداب اطمينان به وعده های خدا ، جوايز عيد نيز بيشتر شده ابرهای جود و سخا باريده و مبارکی اين روز آشکار می گردد.

        هيچ بنده ای در اين روز نترسيده و انتظار خشم خداوند را ندارد ؛ مگر کسی که به او بدگمان بوده و اميد به فضل او را در خود تقويت نکرده باشد و احتمال بدهد که الطاف خداوند شامل حالش نشود. ممکن است کسی به خاطر بد گمانی - در چنين اوقاتی - از لطف و رحمت الهی محروم شود.

        بنابـراين ؛ به حکم عقل و ادب و ايمان لازم است که اميد بنده به ناديده گرفتن گناهان ، عفو آن ، بخشش  نعمت های  خدا و رسيدن به آرزوها و اهداف ، قوی تر از ترس از مجازات و ذلت و خواری باشد ؛ هر چند که از بندگان صالح خدا نباشد ، ولی ؛ خود را ميان آنان وارد کند. با صورت های آبرومند دوستان خداوند به او روی آورد ؛ گرچه روی او از ستم گناهان سياه شده باشد.

        فراگيری  و گستره احسان خداوند در چنين اوقاتی با حکمت الهی مخالف نيست ، بنابراين ؛ هيچ چيز مانعی در راه شمول بخشش و گسترش جود و فضل خداوند نمی باشد.

        در پايان ؛ بايد متذکر شد که تشريع عيد و نماز آن به منظور رأفت و رحمت ، گستراندن جود و کرم و بخشش به رعيت است. اجازه عمومی در اين مقام اقتضا می کند که بساط قهر و غضب برچيده و بيرق های الطاف پروردگار افراشته شود و خوف و ترس با اين امر سازگاری ندارد ؛ گرچه بنده مرتکب گناهان جهانيان شده باشد.