يادها و يادگارهای بسياری از وجود مقدس حضرت عيسی ( عليه السلام ) نقل می شود که در اين ميان کلام  اميرالمؤمنين  ( عليه السلام ) از حلاوت خاصی برخوردار است ، آنجا که می فرمايند : « عيسی بن مريم ( عليه السلام ) سنگ سخت را بالش خويش قرار می داد ، لباس های زبر و زمخت می پوشيد ، خورشش گرسنگی بود و چراغ شبش ؛ نور ماه. پناهگاهش در زمستانها گوشه و کنار عالم بود و ميوه اش ريحان زمين ، آزمند نبود تا به خواری افتد ، مرکبِ سواريش پاهايش بود و خدمتکار خانه اش ؛ دستانش. »^۱   

        از ديگر حکايات جالبی که راجع به اين پيامبر خدا نقل می شود ؛ چنين است که دنيا به طور کاملاً مکشوف و به صورت پيرزنی با دندان های شکسته و آراسته به زيورهای مختلف بر عيسی بن مريم  ( عليه السلام )  رخ نماياند.  آن حضرت  از  او  پرسيدند : « تا  به حال  چند بار  تن به ازدواج داده ای؟ » دنيا گفت : « شمارش آن از دستم خارج است. » حضرت فرمودند :  « تمام  همسرانت مرده اند يا آن که ميانتان جدايی حاصل گشته است؟ » دنيا گفت : « هيچ کدام ؛ بلکه همه آنها را کشته ام. » آنگاه ؛ حضرت عيسی ( عليه السلام ) فرمودند : « وای بر بقيه شوهرانت که هم اينک در قيد حياتند ، ولی ؛ باز از تو حذر نمی کنند. » ^۲   

        زمانی که حضرت عيسی ( عليه السلام ) به سن سی سالگی رسيدند ، نبوتشان آغاز گرديد. سپس ؛ از جانب خداوند کتابی که تصديق کننده تورات بود دريافت نمودند و تبليغات رسالت خود را شروع کردند. کوشش عيسی ( عليه السلام ) بر آن بود که يهود را از انحراف و گمراهی به راه حق و راه راست هدايت نمايد ؛ چرا که آنها دين حضرت موسی ( عليه السلام ) را تحريف نموده و تمام همّ و غمشان جمع آوری مال و ثروت شده بود. نذر ها و بخشش های مردم برای معبد را به خود اختصاص داده  ، جماعتی رستاخيز و قيامت را انکار می کردند و حساب و کيفر را دروغ می شمردند.

        رياکاری ، خوشگذرانی و دنيا پرستی از ويژگی های شاخص مردم در آن دوران شده بود. رجال دينی يهود که سيل بنيان کن عيسی ( عليه السلام ) را خطر بزرگی در برابر خود می ديدند ، به مخالفت و تکذيب وی پرداخته و به دشمنی با ايشان برخاستند و نهايتاً تصميم به قتل آن حضرت گرفتند.  البته ؛  پروردگار عالم  مکر ايشان را به خودشان برگرداند ، به گونه ای که يهودا اسخريوطی را ( منافقی که مکان مخفی حضرت عيسی ( عليه السلام ) را نزد يهوديان افشاء کرد تا بتواند چند سکه بيشتر از ايشان بگيرد. ) به شکل حضرت عيسی ( عليه السلام ) در آورد و مأمورين هم او را با حضرت اشتباه گرفته و دستگير و محاکمه کردند.

        امام رضا ( عليه السلام ) می فرمايند : « امر هيچ پيامبری جز عيسی بن مريم ( عليه السلام ) بر مردم مشتبه نگرديد ؛ چرا که او از زمين به طرف بالا برده شد ، آنگاه ؛ ميان زمين و آسمان قبض روح گرديد  و بار  ديگر  در آسمان  حيات  مجدد  يافت.  » اذ قالَ ا... يا عيسی اِنّی مُتوفيکُ و رافِعُکَ اِلیَّ : به ياد آور وقتی که خداوند فرمود : ای عيسی همانا من روح تو را قبض نموده و بر آسمان ( قرب خود ) بالا برم. » ( سوره آل عمران / آيه ۵۵ )

        در خاتمه با ذکر حکايت ديگری از اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) کلام را به پايان می بريم. حارث بن اعور می گويد : « هنگامی که با اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) به طرف حيره می رفتيم با راهبی روبرو شديم که ناقوس کليساها را به صدا در می آورد ، آنگاه ؛ اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) خطاب به من فرمودند : " ای حارث! آن ناقوس به زبان حال می گويد : " خداوند حق و وعده اش راست است ، دنيا ما را بفريفت و جرأت عدم تمکين را از ما ستاند ، فرزندان دنيا! کمی آهسته تر ، به صدای من گوش فرا دهيد که دنيا از پس قرن های متمادی جمعيت های فراوانی را به نيستی فرا خواند. هيچ روزی بر ما نمی گذرد ؛ مگر آنکه ستون های اصلی هستی ما سست تر می گردد ، خانه آخرت را خراب کرده و منزل نيستی را آباد نموديم. هيچگاه خسارتی را که متحمل گشته ايم درک نخواهيم کرد تا آنگه که به سرای جاويد سرازير شويم. " حارث می گويد : " از حضرت ( عليه السلام ) پرسيدم که آيا مسيحيان خود اين چيزها را می دانند؟ " حضرت فرمودند : " اگر آنها می دانستند ، هرگز مسيح را تا مقام الوهيت  بالا نمی بردند. "  سپس ؛  آن دير نشين  به  اميرالمؤمنين  علی ( عليه السلام ) ايمان آورده و گفت : " من در تورات خوانده ام که در آخرالزمان فرستاده ای کلام ناقوس  را تفسير خواهد کرد. " » ^۳