|
ميلاد با سعادت حضرت فاطمه زهرا ( سلام ا... عليها ) مبارک باد.
لزوم امام زنده برای تمتع دلها
« وَ جَعَلناهُم اَئمَّه يَهدونَ بِاَمرنا وَ اوحَينا اِلَيهِم فِعلَ الخَيراتِ وَ اِقامَ الصَّلوه و ايتاءَ الزَّکوه وَ کانوا لَنا عابِدينَ : و آنان را پيشوای مردم ساختيم تا خلق را به امر ما هدايت کنند و هر کار نيکو را خصوص اقامه نماز و اداء زکات به آنها وحی کرديم و آنها هم به عبادت ما پرداختند. » ( سوره انبياء / آيه ۷۳ ) اصل عليت و معلوليت : تمام موجوداتی که در اين عالم مشاهده می شود ، هر يک دارای اصل و علتی اند که در پيدايش خود مُستند بدان هستند و نيز ، تغييرات و تبديلاتی که در آنها واقع می شود ؛ مستند به عللی است. اين يک اصل کلی در پيدايش و تغييراتی است که در موجودات عالم مشهود است. اخلاق و ملکات و عقايد و روحيه افراد بنی آدم نيز از اين اصل کلی خارج نيست و به تجربه ثابت شده است که معاشرت با نيکان بر روی انسان اثر می گذارد و معاشرت با بدان نيز موثر است ؛ چه بسا ، شخص پاک فطرت و نيک کرداری که در اثر برخورد با رفيق نا اهل ، کم کم و رفته رفته آن صفای باطن خود را از دست داده ، دلش تاريک و روحش کدر گرديده است و بالعکس ، شخص زشت کرداری در اثر برخورد با صاحبدلی ، تغيير روش داده و کم کم نيت و به تَبَع آن افعالش صالح و نيکو شده است. لذا ، در تعاليم اسلام بسيار وارد شده که انسان خوب است با نيکان مصاحبت داشته باشد و از انس و دلبستگی با اشرار خودداری کند ؛ حتی ، مجالست در حد يک جلسه هم در انسان موثر است ؛ خواه به سکوت بگذرد و خواه به مذاکره ؛ چرا که تاثير ارواح در يکديگر محتاج به مذاکره نيست و در نتيجه ، دو روحی که با يکديگر انس و الفت دارند ، هر يک به روی ديگری اثر می گذارند. برای آنکه اخلاق و صفات آدمی همانند اخلاق و صفات انسانی کامل شود ، بايد دل و روحيه خود را به اصل و علت اخلاق و صفات نيک آشنا کند تا در اثر برخورد ، آن محامد در انسان اثر بگذارد. بايد کانون دل خود را به منبع علم و معرفت و حيات متصل کند تا از آن نيز به قدر سِعِه و استعداد در او علم و معرفت و حيات حاصل گردد. برای حصول اين موضوع دو امر ضرورت دارد ؛ يکی وجود آن اصل و علت ، يعنی ؛ مبدأ افاضه علم و حيات و ديگری ؛ تسليم و تلقی و خضوع تا آن علت بتواند کار خود را بنمايد ؛ زيرا که تسليم برای تلقی علم و معارف حکم شروط را داشته و از مقدمات مُعّده ۱ محسوب می گردد. قلب امام کانون افاضه علوم است مبدأ افاضه علم قلب امام است که به واسطه سيطره بر ملکوت موجودات ، به هر موجود - به قدر استعداد - افاضه می کند. « وَ جَعَلناهُم ائمَه يَهدونَ بِامرِنا. » ( سوره انبياء / آيه ۷۳ ) هدايت به امر خدا ؛ همان ، رهبری افراد بشر است از راه ملکوت و نفوس آنها ؛ لذا ، امام بايد هميشه در عالم زنده باشد و از آيه « يَومَ نَدعوا کُلّ اناسٍ بِاِمامِهِم. » ( سوره اسراء / آيه ۷۱ ) استفاده می کنيم که امام در هر زمان موجود است و به وسيله آن يک يک از افراد بشر خوانده می شوند ۲ و اين يک اصل مسلم و صحيحی است که در ميان جميع اديان و مذاهب عالم ، مذهب اسلام روی آن اتکا دارد و تعيين امام بر جامعه را از طرف خدا می داند و او را صاحب قلب و محيط بر ملکوت و معصوم از خطا و گناه معرفی می کند و شيعه که بر اساس تعاليم اسلام از اين موضوع بهره مند است ، روش خود را بر واقع و حقيقت دستورات اسلام قرار داده و اهل تسنن که اين موضوع را مراعات نمی کنند ، دستشان از منبع حيات و علم کوتاه و از اسلام به معنی حقيقی بی بهره اند. روی همين اصل است که بعد از رسول خدا ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) نياز به وجود امام زنده می باشد ، که وجود مقدس اميرالمومنين علی ( عليه السلام ) است و اين برای آن است که توسط آن قلب زنده و بيدار که در عالم جمع واقع است ، افراد بنی آدم به بهره حيات و علوم خود برسند و اما ، اگر مجرد عمل کافی بود ، با ندای « کَفانا کتاب ا... : کتاب خدا برای ما کافی است » هر کس در زاويه و بيغوله تاريک آن می خزيد و تا آخر عمر قدمی از نفس و هوای آن فراتر نمی گذارد. شيعه اساس تعليم اسلام را بر امامت می داند شيعه می گويد اساس تعاليم اسلام امامت است. در زمان رسول ا... ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) خود آن حضرت امام بودند و توسط آن قلب بيدار که در منبع علوم - « فَاَوحی الی عَبده ما اوحی : پس ، خداوند به بنده خود وحی فرمود آنچه را که هيچ کس درک آن نتواند کرد. » ( سوره نجم / آيه ۱۰ ) - قرار گرفته بودند ، به دلهای امت افاضه معارف می شد و بعد از آن حضرت ، توسط ائمه اطهار ( عليهم السلام ) يکی بعد از ديگری تا حضرت بقيه ا... ( عجل ا... تعالی فرجه شريف ) که کانون های حيات و معرفتند ، هر قلبی به اندازه سعه خود اشباع می شود. اما ، موضوع ديگر تسليم و خضوع و پيروی از امام است که قلب را مستعد و آماده تلقی و اخذ معارف و علوم می کند و اين خصوصيت در شيعه است ؛ لذا ، ديده می شود که در شيعه صفات ؛ محبت ، وفا و صفا ، انفاق و ايثار و نظاير آنها به مقدار زيادی بيشتر از عامه بشر است ؛ چرا که روح شيعه ، روح تسليم و خضوع در مقابل معلم بشريت و مبدأ تعليم و تربيت است ؛ خواه امام حاضر باشد ، خواه غائب ؛ لذا ، شيعه ؛ ولو ، در زمان غيبت - به علت توجه کامل به مصدر خيرات و علوم - از آن کانون علم و معرفت بهره مند می شوند ؛ گرچه ، بدون ترديد حضور امام اثرش بيشتر و فوائدش به مقدار فراوانی زيادتر است و در مقابل ، به غير شيعه که دل آنها به اين معدن ارتباطی ندارد ، نفسشان در خود متحير است و راهی به خارج از خود باز نمی نمايد.
۱.
معدّه : آماده کننده ، مهيا کننده ، فراهم آورنده ۲. « يَومَ نَدعُوا کُلّ اُناس باِمامِهِم فَمَن اُتِیَ کِتابَه بِيَمينِه فَاُلئکَ يَقرَؤنَ کِتابَهُم وَ لا يُظلَمونَ فَتيلاً وَ مَن کانَ فی هذِهِ اَعمی فَهُوَ فی الآخره اَعمی وَ اَضَلُّ سَبيلاً : روزی خواهد آمد که ما تمام افراد بشر راتوسط امامهای خودشان خواهيم خواند. کسانی که نامه عمل به دست راست آنان داده شود ، کتاب و نامه عمل خود را می خوانند و می دانند که به اندازه آن خط کوچک که روی درز و شقّ هسته خرما قرار دارد به آنها ظلم ننموده ايم و اما کسانی که چشم دل خود را کور نموده اند ، در آخرت نابينا و راه آنان گم خواهد بود. » ( سوره اسراء / آيه ۷۱ و ۷۲ ) آيه می رساند که تمام افراد بشر در
هر زمان و مکان دارای امام هستند ؛ زيرا
که به نحو اطلاق و عموم می فرمايد : «
تمام افراد بشر را توسط امامشان به
قيامت وارد خواهيم ساخت. » پس
، در هر زمان و مکان امامی است که او مربی امت خود بوده و اشقياء و سعداء به سبب او
داخل در بهشت و دوزخ می شوند.
منبع : امام شناسی / سيد محمد حسين حسينی طهرانی / درس دهم / صفحه ۱۷۹
|
