ميلاد با سعادت مولی الموحدين حضرت اميرالمومنين امام علی ( عليه السلام ) را به تمامی شيعيان جهان تبريک و تهنيت عرض می نماييم.

        روز جمعه سيزدهم ماه رجب سال سی از عام الفيل بود که فاطمه دختر اسد بن هاشم بن عبد مناف در حالی  که درد  زايمان او را سخت رنج می داد ، در برابر خانه کعبه ايستاد و به راز و نياز پرداخت ؛ ناگهان ، ديوار خانه کعبه شکاف برداشت و فاطمه داخل خانه شد و دوباره به قدرت حقتعالی ديوار به هم پيوست. چهار روز بعد ، فاطمه در حالی که نوزاد کعبه را در آغوش داشت و به اين همه شکوه و عزت می باليد - از همان موضعی که داخل شده بود - خارج شد.

        اين کودک تنها مولود کعبه از ابتدای آفرينش تا انتهای آن است. او همان وصی پيامبر خاتم ، يعنی ؛ علی بن ابيطالب ( عليه السلام ) است که سيد اوصياء رسولان از آدم تا خاتم می باشد.

        در اين مجال  به نقل خطبه ای از فرمايشات گران سنگ مولای متقيان - امام علی ( عليه السلام ) - اشاره می نماييم.

        حضرت علی ( عليه السلام ) در خطبه ۳۲ نهج البلاغه که در سال ۳۷ هجری در مسجد کوفه ايراد فرمودند ، مردم روزگاران پس از پيامبر ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) را اينگونه معرفی کرده اند :

        « در اين روزگاران مردم چهارگروهند :

        [ گروه اول ؛ ] اگر دست به فساد نمی زنند ، برای اين است که روحشان ناتوان و شمشيرشان کُند و امکانات مالی در اختيار ندارند. » اين گروه آرام نشسته اند ؛ زيرا ، ميدانی برای جلوه دادن خودِ طبيعی ندارند. آنها احساس ناتوانی می کنند و مانند ماری که در فضای سرد بی حس به لانه خود می خزد ، حرکتی ندارند.

        [ گروه دوم ؛ ] « آنان که شمشيرشان کشيده و شر و فسادشان را آشکار کرده اند ، لشکرهای پياده و سواره خود را گرد آورده و خود آماده کشتار ديگرانند. دين را برای به دست آوردن مال دنيا تباه کرده اند که يا رئيس و فرمانده گروهی شوند و يا به منبری رفته خطبه بخوانند. چه بد تجارتی که دنيا را بهای جان خود بدانی و با آنچه که در نزد خداست معاوضه نمايی. » عقل و وجدان در وجود اين افراد جای خود را به برق شمشير سپرده و خيرخواهی به بد خواهی و شر افروزی تبديل گشته است. اين نابکاران خود را متعهد می دانند که برای تنفّس خود ، نَفَسِ انسانها را قطع کنند.

        [ گروه سوم ؛ ] « کسانی که با اَعمالِ آخرت ، دنيا را می طلبند و با اعمالِ دنيا ، در پی کسب مقامهای معنوی آخرت نيستند. خود را کوچک و متواضع نشان می دهند و گامهايشان را رياکارانه و کوتاه بر می دارند. دامنِ خويش را جمع کرده و خود را همانند مومنان واقعی می آرايند ، اينان پوشش الهی را وسيله نفاق و دورويی و دنيا طلبی خود قرار می دهند. » اين گروه خودشان هم می دانند که چه  حقايق با ارزشی را به ديگران عرضه می کنند ؛ ولی ، آنچه که می خواهند جز عناوينِ اعتباری بی اساس دنيا نيست.

        [ گروه چهارم ؛ ] « اينان  با پستی و ذلت  و فقدان امکانات  از به  دست آوردن قدرت محروم مانده اند ؛ لذا ، خود را به زيور قناعت آراسته و لباس زاهدان را پوشيده اند. اين گروه هرگز ، در هيچ زمانی از شب و روز ، از زاهدان راستين نبوده اند. » در حقيقت ، اين افراد ، ناتوانانی هستند که احساس حقارت آنان را در گوشه ای انداخته است. چيزی برای به رخ مردم کشيدن ندارند ؛ جز اينکه خود را مردمانی پارسا و قانع جلوه دهند ؛ پس ، اگر ميدانی برای آنان باز شود ، قدرتمندانی زورگو خواهند بود ؛ لذا ، برای اثبات « من هستم » ادعای سر به راه بودن و آرايش به لباس زهد و پارسايی می نمايند که همواره شنوندگانی دارد.

        « در اين ميان عده [ بسيار ] اندکی باقی مانده اند که ياد قيامت چشمهايشان را بر همه چيز فرو بسته و ترس رستاخيز اشکهايشان را جاری ساخته است ... . » ^۱

        از حضرت عيسی بن مريم ( عليه السلام ) روايت شده است : « ای علمای بد! روزه می گيريد و نماز می گزاريد ؛ ولی ، تصدق نمی کنيد و به جای نمی آوريد آنچه را که مردم را به آن می خوانيد و درس می دهيد و ارشاد می نماييد امری را که بدان عمل نمی کنيد ؛ پس ، چه بد چيزی است آنچه حکم می کنيد ، توبه شما به گفتار و آرزوست و کردار شما هوی و هوس است ...

        ای بندگان دنيا! چگونه به آخرت می رسد کسی که خواهش او از دنيا به سر نيامده و رغبت او از دنيا منقطع نگشته است؟! ... گويا ، اهل دنيا را امر می کنيد که دنيا را بيفکنند تا شما برداريد. چه سود می بخشد خانه تاريک را که چراغ بر بالای آن  نهيد و اندرون  آن تيره  باشد ؛ پس ، چه  سود می بخشد شما را که نور علم در دهان شما باشد و باطنهای شما از آن خالی و ظلمانی بوده باشد.

        ای بندگان دنيا! نزديک شده است که دنيا شما را از بيخ برکند و بر رو اندازد و بينی هايتان را بر زمين بمالد  و گناهان شما گريبانتان را بگيرد و شما را به پادشاهِ جزا دهنده ، برهنه و تنها سپارد ؛ پس ، شما را در موقف فضيحت و رسوايی بدارد و جزای اعمال بدتان را به شما برساند. »

        « اَلَم يَعلم بأنّ الله يَری : آيا اين انسان نمی داند که خدا می بيند؟ »( سوره علق / آيه ۱۴ )

۱. از آنجا که اين عده بسيار اندک هستند ؛ لذا ، امام علی ( عليه السلام ) از آنان با عنوان گروه خاصی در طبقه بندی چهارگانه خود استفاده ننموده اند.

منابع :