ميلاد با سعادت امام حسن مجتبی ( عليه السلام ) را تبريک و تهنيت عرض می نماييم.

        سبط  اکبر رسول خدا ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) ، حضرت امام حسن مجتبی ( عليه السّلام ) ، نخستين فرزند اميرالمؤمنين حضرت علی ( عليه السّلام ) و حضرت فاطمه زهرا ( سلام ا... عليها ) بودند که در شب سه شنبه پانزدهم ماه مبارک رمضان ، در خانه وحی و در دامن پاک ترين بانوی دو عالم متولّد شدند و در ميان سه شخصيت وارسته و معصوم پرورش يافتند ، لذا ؛ اساس پيدايش زندگی پر فضيلت و درخشان امام حسن ( عليه السّلام ) بر سه مقام بزرگ ؛ نبوّت ، ولايت و عصمت استوار گرديد.

        در رابطه با نامگذاری اين مولود شريف ؛ ابن بابويه از حضرت امام زين العابدين ( عليه السّلام ) روايت کرده است که پس از ولادت امام حسن ( عليه السّلام ) حضرت فاطمه ( سلام ا... عليها ) از حضرت  علی ( عليه السّلام ) درخواست  کردند تا نامی برای نوزاد انتخاب فرمايند ، امّا ؛ حضرت علی ( عليه السّلام ) در کمال ادب و تواضع فرمودند : « من بر رسول خدا ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) در نامگذاری فرزندم سبقت نمی گيرم. »

هنگامی که پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) به منزل ايشان تشريف آوردند و متوجه شدند که برای کودک  نامی انتخاب  نکرده اند ،  فرمودند  :  « من  نيز  ،  بر  پروردگارم سبقت نمی گيرم. » بدين ترتيب ؛ حضرت جبرئيل ( عليه السّلام ) از طرف خداوند نام پسر حضرت هارون ( عليه السّلام ) را که « شُبَّر » بود و به عربی « حَسن » ناميده می شود ، بر اين نوزاد قرار دادند و فرمودند : « ... بگو که علی نسبت به تو به منزله هارون است به موسی ، پس ؛ نام پسر هارون را بر اين فرزند بگذاريد. »

        همانطور که اشاره شد ؛ امام حسن ( عليه السّلام ) از همان بدو ولادت در آغوش گرم نبوّت جای گرفتند و در کانون گرم خانه ای که تجلّی ولايت و مظهر عصمت بود ، پرورش يافتند ، لذا ؛ از نظر مکارم اخلاقی ، دارای شخصيّتی پر فضيلت و معنوی بودند.

از جمله فضايل والای امام حسن مجتبی ( عليه السّلام ) که مشهور است ، سخاوت و کَرَم کم نظير آن حضرت می باشد و به همين دليل ؛ ايشان به کريم اهل بيت معروف هستند. در شرح احوال حضرت و سيره عملی آنجناب نقل شده است که حضرت دو مرتبه تمام اموالشان را به محرومان و تهيدستان بخشيدند و سه بار هم ، دارايی و سرمايه خود را به دو نيم تقسيم کردند ؛ نيمی را برای خود نگهداشتند و نيم ديگر را بذل کردند تا جايی که حتّی ، يک جفت کفش را به آنها می دادند و يک جفت را برای خود نگه می داشتند.

        همچنين ؛ نقل است که اگر سائلی به حضرت مراجعه می کرد و ايشان پولی نداشتند که به او بدهند ،  فکری  می کردند تا از طريقی برای آن سائل رفع گرفتاری نمايند ، يعنی ؛ حضرت امام حسن ( عليه السّلام ) در تمام مدّت عمر شريفشان نسبت به فقرا و محرومان رحمت و رأفت داشتند و هرگز نسبت به ناراحتی ايشان ، بی تفاوت نبودند و به درخواست هيچ سائلی « نه » نگفتند.

        امام حسن ( عليه السّلام ) نسبت به افراد کم بضاعت و فقير بسيار تواضع داشتند ، روزی آن حضرت از مسيری عبور می کردند که ديدند چند فقير بر روی خاک نشسته اند و با هم مشغول خوردن نانهای خرده و خشک هستند. آنها از امام خواستند تا با ايشان هم لقمه شود و از غذايشان بخورد. امام حسن ( عليه السّلام ) کنار آنها رفتند و فرمودند : « خداوند متکبّران را دوست ندارد. » ^۱ سپس ؛ با آنها غذا خوردند و بعد ، همگی را به منزلشان دعوت کردند.

آنها به منزل امام حسن ( عليه السّلام ) آمدند و غذا خوردند و به هنگام رفتن ، امام ( عليه السّلام ) به هر کدام لباسی هم ، عطا فرمودند.

        نقل است روزی معاويه از حضرت امام حسن مجتبی ( عليه السّلام ) پرسيد : « کَرَم چيست؟ » امام ( عليه السّلام ) در پاسخ فرمودند : « کَرَم بخشش به نيکی است ؛ پيش از درخواست و مهر و رأفت است نسبت به سائل ؛ به هنگام بذل و بخشش. »

        اميد است که از رفتار و مَنِش امامان بزرگوار و با فضيلتمان درس بگيريم و در اين ولادت خجسته از آقا و سرورمان حضرت امام حسن مجتبی ( عليه السّلام ) درخواست نماييم تا ما را در راه کسب مکارم اخلاق ياری نمايند و مهمان خوان گسترده لطف کَرَمشان بفرمايند. « إن شاء ا... »