بيا   كه    رايت   منصور   پادشاه    رسيد           نويد  فتح  و  بشارت   به  مهر  و ماه  رسيد

      جمال  بخت  ز  روی  ظفر   نقاب  انداخت           كمال   عدل   به  فرياد   داد    خواه    رسيد

      سپهر دور  خوش  اكنون زند  كه ماه   آمد           جهان به كام دل اكنون رسد كه شاه  رسيد

      ز  قاطعان  طريق اين زمان  شوند   ايمن            قوافل   دل   و   دانش   كه  مرد   راه  رسيد

      عزيز    مصر   به رغم     برادران      غيور            ز  قعر   چاه   بر آمد   به    اوج    ماه  رسيد

      كجاست  صوفی دجّال چشم ملحد شكل          بگو  بسوز   كه   مهدی   دين   پناه   رسيد

      صبا بگو كه چها بر سرم در اين غم عشق          ز  آتش   دل   سوزان   و   دود    آه    رسيد

      ز شوق روی  تو شاها بدين   اسير   فراق          همان  رسيد  كز  آتش  به  برگ  كاه  رسيد

      مرو   بخواب  كه   حافظ  به   بارگاه   قبول          ز  ورد   نيم شب   و درس   صبحگاه   رسيد

        حضرت مهدی صاحب الزّمان ( عجّل ا... تعالی فرجه الشّريف ) در شب جمعه ، نيمه شعبان سال ۲۵۵ يا ۲۵۶ هجری قمری ولادت يافته اند.

        دو قرن  و اندی پس  از  هجرت  پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) وقتی امامت به  امام دهم -  حضرت هادی ( عليه السّلام ) - و امام يازدهم - حضرت امام حسن عسکری ( عليه السّلام ) - رسيد ، کم کم در بين فرمانروايان و دستگاه حکومت جبّار ، نگرانی هايی پديد آمد و علت آن  ؛ اخبار و احاديثی  بود که حاکی از تولّد فرزندی از امام حسن عسکری ( عليه السّلام ) بود ، به اين مضمون که اين مولود تخت و کاخ جبّاران و ستمگران را واژگون خواهد کرد و عدل و داد را جانشين ظلم و ستم ستمگران خواهد نمود.

        اين مطلب در احاديثی  که  - بخصوص - از پيغمبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) رسيده بود ، به تواتر نقل شده و به گوش زمامداران عباسی نيز ، رسيده بود. در اين زمان ، يعنی ؛ هنگام تولّد حضرت مهدی ( عجّل ا... تعالی فرجه الشّريف ) ، معتصم عباسی - هشتمين خليفه عباسی - که حکومتش از سال ۲۱۸ هجری آغاز شده بود و در سامرا ، شهری نو ساخته ، مرکز حکومتش را قرار داده بود ،  خلافت می کرد.

        معتصم به دليل احساس خطر از اين انديشه که ظهور مصلحی پايه های حکومت ستمکاران را متزلزل می نمايد ، دست به اقداماتی زد که در تاريخ ، پيش از اين نيز ، نظايری داشت.

نخستين اقدام جلوگيری از تولّد نوزادان بود ؛ گرچه ، منجر به کشتن مادران بيگناه شود. اقدام ديگر ؛ فرستادن قابله هايی پنهانی به خانه ها بود تا از  زنان باردار  خبر دهند ، امّا ؛ غافل از اينکه اراده ای برتر که همان اراده و مشيّت خداوند است ، در اين بين وجود دارد که کسی را يارای مقابله با آن نيست و همانگونه که از حضرت ابراهيم ( عليه السّلام ) در برابر نمرود و از حضرت موسی ( عليه السّلام ) در مقابل فرعون  محافظت  کرد ، اين بار نيز ، مولود مبارک و فرزند پاک امام حسن عسکری ( عليه السّلام ) را هم ، به گونه ای شگفت انگيز و خارق العاده حفظ فرمود.   

        امام هادی ( عليه السّلام ) به مدت بيست سال و پس از ايشان ، فرزند گراميشان ، امام حسن عسکری ( عليه السّلام ) در شهر سامرا تحت نظر و مراقبت شديد نيروهای حکومتی وقت بودند.

در چنين اوضاع و شرايط وخيمی خداوند ولادت آخرين حجّتش ، حضرت مهدی ( عجّل ا... تعالی فرجه الشّريف ) را ، از همگان و بالأخص دشمنانش پنهان نمود و پس از ولادت نيز ، به جزء عده معدودی از اصحاب خاصّ امام حسن عسکری ( عليه السّلام ) کسی از وجود آن حضرت آگاه نبود و با ايشان ملاقاتی نداشت.

        پس از شهادت امام  حسن عسکری ( عليه السّلام ) امام مهدی ( عجّل ا... تعالی فرجه الشّريف ) در حضور جمعی که در منزلشان گرد آمده بودند ، بر جنازه پدر نماز خواندند و به صورت معجزه آسايی از گزند دشمنان حفظ شدند تا اينکه غيبت صغری آن حضرت به مدت ۶۹ سال آغاز شد. حضرت در اين ايام از طريق چهار نايب که به نوّاب اربعه مشهورند با مردم مرتبط بودند.

پس از آن نيز به علّت جو خفقان شديد و آسيب دشمنان ، غيبت کبری حضرت شروع شد که تاکنون نيز ادامه دارد.

برخی از القاب آن حضرت