|
حضرت حسيـن بن علی ( عليـه السـلام ) سومين امام و پيشـوای شيعيان و ملـقب به سيـد الشـهدا می باشند. ماجرای غم انگيز شهادت حضرت و واقعه خونبار و دردناک کربلا ، قرن هاست که در يادها مرور می شود و بر زبان ها جاری است ؛ اما ، آنچه در اين مجال ارائه می گردد مختصری از يکی از فضــايل حضـرت امام حسيـن ( عليه السـلام ) است کـه از برجسـته ترين صفـات بارز و نيکـوی آنجنـاب می باشد ؛ جود و سخاوت حضرت حسين ( عليه السلام ) : روايت شده است مرد اعرابی وارد مدينه شد و پرسيد : « کريم ترين مردم در اين شهر کيست؟ » او را به سوی امام حسين ( عليه السلام ) راهنمايی کردند. مرد اعرابی به مسجد رفت و ديد که امام در حال خواندن نماز است. پس از نماز نياز خود را به امام عرضه داشت. امام ( علیه السلام ) از قنبر پرسید : « آيا از مال التجاره حجاز چيزی باقی مانده است ؟ » قنبر گفت : «آری ، چهار هزار دينار.» حضرت فرمودند : « آن مال را بياور. » و به مرد اعرابی فرمودند که به خانه حضرت بيايد ؛ سپس ، امـام آن دينـارها را در جامـه ای پيچيدند و به خاطر شـرم از آن مرد اعرابی - به علت اينکه آن مقـدار مال را اندک می دانستند در عطا کردن - دست خود را از بين در بيرون بردند و آن را به مرد عرب دادند. مرد اعرابی دينارها را گرفت و گريست. حضرت فرمودند : « هديه ما را اندک شمردی؟ » مرد اعرابی عرض کرد : « خير ؛ بلکه ، بر اين می گريم که دستی با اين جود و سخاوت چگونه در ميان خاک خواهد شد. » [ کنايه از اين که حيف است سخاوتمندی چون شما بميرد.] همچنين انس بن مالک روايت کرده است که در خدمت امام حسين ( عليه السلام ) بودم ، کنيزکی شاخه ای گل به عنوان هديه برای حضرت آورد. امام به کنیزک فرمود : « تو در راه خدا آزاد هستی! » من گفتم : « او شاخه گل بی ارزشی برای شما آورد و شما او را آزاد کرديد؟ » امام ( عليه السلام ) در پاسخ فرمودند : « پروردگارمان ما را اين گونه ادب کرده و فرموده است : " هر گاه هديه ای برای شما آوردند ، هديه ای بهتر از آن بدهيد يا مثل آن را بازگردانيد. " و بهتر از اين هديه ای که اين کنيزک آورد آزادی او بود. » ۱ امام حسين ( عليـه السلام ) گرسنگـان را سير می کردند و برهنگان را لباس می پوشانيدند و قرض مقروضين را اداء می کردند و پشتيبان ضعفا و دوست ايتام بودند ، ايشان محتاجين را ياری می کردند و هر مالی که به دست حضرت می رسيد اغلب يکجا به يک نفر محتاج بی بضاعت می بخشيدند. امام حسين ( عليـه السلام ) و اهل بيت مال دنيا را برای رفع حـوائج مردم و الفت و دوستی بين قلبهـای آنهـا قبـول می کردند ؛ لذا ، به قدری بخشش و سخاوت داشتند که همچون باران بر مردم خير و برکت می باريدند. روزی امام حسين ( عليه السلام ) از محلی عبور می کردند. چند کودک مشغول خوردن يک قطعه نان بودند. بچه ها از حضرت تقاضا کردند که با آنها هم غذا شود. امام ( عليه السلام ) در کمال لطف و مهربانی دعوت کودکان را پذيرفتند و با آنها هم لقمه شدند. آنگاه بچه ها را با خود به منزل بردند و آنها را با غذا سير کردند و بر همگی لباس نو پوشانيدند و فرمودند : « اين کودکان از من سخاوتمند ترند ؛ زيرا ، آنها هر چه داشتند بذل کردند ؛ ولی من بخشی از مال خويش را بخشش نمودم.» ۲ از سخنان گوهر بار امام حسين ( عليه السلام ) اين که حضرت فرمودند : « از رسول خدا ( صلی ا... عليه و آله ) چنين شنيدم : " بهترين کارها پس از نماز ، خوشحال کردن دل مومن است به خيری و کاری که گناه در آن نباشد." » اميد است با آشنايی هر چه بيشتر و اطلاع از فضايل و کرامات اخلاقی پيشوايان قله های معرفت و انسانيت - که الگوهايی نيکو و عملی برای رهروان طريق مکارم اخلاق هستند - بتوانيم در راه رسيدن به اهداف عاليه انسانی و اخلاقی هر چه بيشتر قدم برداريم. ۱. سید هاشم رسولی محلاتی /
زندگانی امام حسین علیه السلام / صفحه ۵۷۷ و ۵۸۱ ۲. سید کاظم ارفع / سیره عملی اهل بیت علیهم السلام / صفحه ۱۴ - ۱۶ |
