ششمين اختر تابناک آسمان ولايت و امامت حضرت امام صادق ( علیه السلام ) در ۱۷ ربيع الاول سال ۸۳ هجری قمری متولد شدند. ايشان در علم و صبر و حسن خلق بی همتا بودند.

        از جمله صفات برجسته امام صادق ( علیه السلام ) حلم بود. حلم يکی از فضيلتهای حميده بشری است و معنی آن عبارتست از سکون و آرامشی که خشم ، آنرا به آسانی به حرکت در نياورد.

        از حضرت رسول ( صلی ا... علیه و آله ) نقل شده است که زمانی که خلايق در روز قيامت جمع شوند ، منادی ندا کند که اهل فضيلت کجــايند ؟ پس عــده ای برخيــزند و با شتاب بـه جـانب بهشـت روانه  می شوند. ملائکه به ايشان  بر می خورند و  می گويند : «  چرا به  شتاب به جانب بهشت روانه ايد؟ » گويند : « ما اهل فضيلت و برتری هستيم. » ملائکه می پرسند : « چه فضل و مزيتی داريـد؟ » پاسـخ می دهند: « هر وقت که ظلمی به ما رسيد صبر کرديم و کسی را که به ما بدی کرد عفو نمودیم و در مقابل کسی که با ما با نادانی برخورد کرد ، حلم نموديم. » ملائکه گويند : « بله ، شما اهل فضليد ، داخل بهشت شويد. »

        حضرت امام صادق ( علیه السلام )  با آنکه دوستان و بيگانگان ايشان را مورد اذيت و آزار قرار می دادند همه را با حلم و بردباری تحمل می کردند و می فرمودند: « حوادث و انقلابات زندگی سنگ امتحان است تا مقدار توانايی افراد معلوم شود، بدرسـتی که با سختـی ها و بلايا شخصيت انسان روشن می شود. »

        نمونـه ای از حلم و بردباری حضرت اينکه روزی فرزند خردسال امام ( علیه السلام ) از آغوش کنيز آن حضرت به زمين افتاد و همانجا جان داد و درگذشت. حضرت در اين مصيبت سخت ، بردباری کردند و هيچ سخن تندی به کنيز خود نفرمودند.

        امام صادق ( علیه السلام ) درباره حلم می فـرمايند : « چون ميان دو نفر نزاعی واقـع شـود ، دو فرشتــه نازل می شوند و به هـر کدام که بی خردی می کند و سخن بد می گويد ، می گويند : " ای که سخن بد گفتی! خود سزاواری به آنچه گفتی ، و جزای آن به تو خواهد رسيد. " و به آن ديگری که حلم ورزيده ، می گويند : " حلم ورزيدی و صبر کردی ، نزديک است که خدا ترا بيامرزد اگر حلم خود را ادامه دهی. " »

        امام ( علیه السلام ) در همه فضيلتها و ارزشهای انسانی و معنوی سرآمد زمان خويش و تمام اعصار و قرون بودند و با فرصت و شرايط مساعدی که در زمان ایشان فراهم آمد ، آن حضرت اسلام حقيقی را به جهانيان عرضه کردند و با تأسيس جلسات علمی بر گسترش اسلام افزودند و جاهلان را متوجه اسلام کردند.

        سرانجام خورشيد آسمان فضيلت ، در سال ۱۴۸ هجری قمری غروب کرد . پيشوای مذهب جعفری ، بزرگترين مدرس مکتب اسلام ، به دست منصور دوانقی مسموم شد و پيکر پاک و مطهر حضرت را در بقيع در کنار پدر و جد و عموی بزرگوارشان ، امام حسن ( مجتبی علیه السلام ) ، به خاک سپردند.

        به اميد آنکه با شناخت صحيح از شيوه زندگی درخشان حضرت ، گامهای قاطع و استواری در راستای عمل کردن به مکتب انسان ساز حضرت برداريم.