امام محمد تقی ( علیه السلام ) نهمين ستاره آسمان ولايت در سال ۱۹۵ هجری قمری و در دوران حکومت مأمون عباسی پا به عرصه خاکی گذاشتند و در سال ۲۲۰ هجری قمری در سن ۲۵ سالگی در مدينه به شهادت رسيدند.

        امام نهم ( عليه السلام ) هنوز خردسال بودند که پدر بزرگوارشان چشم از جهان فرو بستند و ايشان در سنين کودکی به شرف امامت نائل شدند. آن حضرت در فضائل و کمالات بی همتا بودند و با اينکه سن کمی داشتند ، در علوم و فنون  و حکمت و ادب و کمال عقل بالاتر از تمام مشايخ علماءِ زمانشان بودند ؛ به  طوری که روايت شده است در يک مجلس سی هزار مسئله مشکل از ايشان سئوال کردند و از آن معدن علم ، جوابهای بسيار کامل و درستی دريافت نمودند.

        علی بن اسباط مصری می گويد: « چشمم به جمال امام جواد ( علیه السلام ) افتاد ؛ در حالی که امام ( علیه السلام ) طفل بودند. با دقّت به سر و پا و قامتشان نگاه می کردم تا شکل و شمائل حضرت را برای مردم مصر تعريف کنم. در اين موقع امام ( علیه السلام ) نشستند و فرمودند : « ای علی! خداوند در امامت نيز همانند نبوت احتجاج کرده ( حجّت را تمام کرده ) و فرموده است :" به يحيی در  خردسالی  نبوت  داديم  و  چون به  قوت  رسيد  و  چهل ساله  شد پيامبری  را در او کامل  کرديم. "  بنابراين ، جايز و ممکن است که خداوند حکمت و مقام پيامبری را در کودکی به کسی عنايت کند و در سن چهل سالگی بدين مقام برساند. » ^۱

         از  حضرتش  سئوال  کردند : «  در  مورد  کسی  که  در  حال  احرام  شکاری را  بکشد  چه  می فرماييد؟ » امام ( علیه السلام ) فرمودند : « اين مسئله صورتهای فراوانی دارد ، آيا در خارج حرم بوده يا در داخل حرم؟ از حرمت اين کار اطلاع داشته يا بی اطلاع بوده؟ عمداً کشته يا سهواً؟ عبد بوده يا آزاده؟ صغير بوده يا کبير؟ بار اول بوده که چنين کاری کرده يا بار دوم؟ صيد پرنده بوده يا غير پرنده؟ کوچک بوده يا بزرگ؟ کشنده از کار خود پشيمان شده يا قصد تکرار آن را دارد؟ در شب صيد کرده يا در روز؟ احرام او احرام عمره بوده يا احرام حج؟ » ^۲

        عمر امام جواد ( علیه السلام ) بسيار کوتاه بود و همان طور که ذکر شد ، حضرت در ۲۵ سالگی به شهادت رسيدند.

        از آنجايی که بنی عباس از محبوبيت امام جواد ( علیه السلام ) بسيار در هراس بودند ، معتصم برادر مأمون - که پس از وی به حکومت رسید - از حضرت دعوت کرد به بغداد بروند و توسط همسر امام ( ام الفضل ) که دختر مأمون بود ، انگوری را به زهر آلوده کردند و برای امام ( علیه السلام ) آوردند. امام به محض تناول ، اثر زهر را در بدن شريفشان حس کردند و به ام الفضل فرمودند: « سزای عملت را خواهی ديد ؛ قسم به خدا به بلايی مبتلا خواهی شد که درمان پذير نباشد. » آنگاه امام ( علیه السلام ) جان به جان آفرين تسليم کردند و به شهادت رسيدند. ^۳

        از سخنان  گهربار آن حضرت است  که  فرموده اند : « سه خصلت در هر کس باشد پشيمان نمی شود ؛ ترک عجله ، مشورت با اهلش و توکل بر پروردگار در هنگام انجام کارها. » ^۴

        شهادت مظلومانه اين رادمرد آسمانی و يکی ديگر از اسطوره های علم و تقوی را به تمامی آزادگان جهان تسليت عرض می نماييم.

۴.  سیره عملی اهل بیت ، سید کاظم ارفع ، صفحه ۳۳