هنگامی که در اثر شدت بيماری ، زمان وفات رسول خدا ( صلی ا... عليه و آله ) نزديک شد ، به حضرت علی ( عليه السلام ) فرمودند : « سر مرا در در دامن خود بگذار که امر خدا نزديک شده و آخرين دقايق عمر من است و چون جانم از بدن بيرون شد ، روی مرا به سوی قبله کن و مراسم غسل و تکفين مرا خودت انجام بده و اول از همه تو بر من نماز بگذار و تا بدن مرا در خاک پنهان نساخته ای ، از من جدا نشو و در همه اين امور از خداوند طلب ياری کن. »

        بدين سان روح آن بزرگوار - در حالی که سر مبارک حضرت در دامن علی ( عليه السلام ) بود - از قفس کالبد به سوی عالم قدس پرواز نمود و در جوار حق بيارميد.

        در شرح و توصيف محاسن اخلاقی حضرت محمد ( صلی ا... عليه و آله ) روايات بسياری در حسن  خلق ، جود و بخشش ، تواضع و فروتنی ، صبر و حلم ، زهد و ... نقل شده است.

        از آن جمله روايت شده است که حضرت رسول ( صلی ا... عليه و آله ) در سفری امر فرمودند که برای طعام گوسفندی ذبح نمايند. يکی از همسفران گفت : « ذبح گوسفند به عهده من باشد. » ديگری گفت : « کندن پوست آن نيز با من. » شخص ديگری گفت : « پختن آن هم با من. » بدين ترتيب ؛ هر کسی کاری را تقبل نمود. رسول اکرم ( صلی ا... عليه و آله ) فرمودند : « جمع کردن هيزم هم با من باشد. » همسفران گفتند : « يا رسول ا... ما هستيم و هيزم جمع می کنيم ؛ احتياجی به زحمت شما نيست. » حضرت فرمودند : « می دانم ؛ وليکن ، دوست ندارم که خود را نسبت به شما امتيازی دهم ؛ زيرا ، حق تعالی کراهت دارد از بنده ای که خود را به رفقايش امتياز دهد. »

        از جمله صفات ارزنده رسول خدا ( صلی ا... عليه و آله )  اين  که آن  حضرت  روی  زمين  غذا می خوردند و مانند  بردگان  بدون تکبر  می نشستند   و به دست مبارکشان  پارگی  کفش خود را می دوختند و جامه شان را وصله می زدند.

        ابوذر غفـاری روايت کـرده است که رسـول خدا ( صلـی ا... عليـه و آلـه ) بدون کوچکتـرين امتيـازی ميـان اصحـابشـان می نشستند به طوری که اگر شخص بيگانه ای وارد می شد ، نمی دانست که کدام يک از آنها پيغمبر است تا اينکه می پرسيد.

        در قدر و منزلت حضرتش همين بس که خداوند تبارک و تعالی درباره ايشان فرموده اند : « انک لعلی' خلق عظيم : بدرستی که تو دارای اخلاق نيکو و پسنديده ای هستی. »