بسمه تعالی

        بين شيعه و سنی اختلاف فقط در مسئله ولايت است. شيعيان می گويند که امام بايد معصوم باشد و از جانب خدا منصوب گردد ؛ ولی ، سُنيان می گويند که عصمت از شرايط امام نيست و مردم می توانند برای خود امامی را اختيار کنند و از او پيروی نمايند. بقيه مسائلی که اختلاف بين اين دو گروه است ، همه تابع اين مسئله بوده و از فروعات اين اصل به شمار می رود.

        لزوم وجود امام معصوم در بين جامعه :

        منظِّم عالَم انسانيت و اجتماع ، امام است که حتماً بايد دارای قوايی متين و فکری صائب و انديشه ای توانا ، ناظر بر اعمال و کردار امت بوده و بين آنها نظم و تعادل را برقرار کند ؛ بنابراين ، رهبر جامعه و زعيم و امام مردم بايد معصوم و عاری از هرگونه لغزش و خطا بوده ، با فکری عميق و پهناور و سينه ای منشرح به نور الهی و قلبی منور به تأييدات غيبيه ، ناظر بر احوال و رفتار و حتی بر خواطر قلبيّه ^۱ هر يک از افراد امت بوده  باشد. شيعه  به  طور  عموم عصمت را به تمام معنی در انبيا شرط می داند و نيز درباره ائمه معصومين ( عليهم السلام ) قائل به عصمت است.

        اول ، در موضوع تلقی وحی ، يعنی ؛ قلب پيغمبر بايد طوری باشد که در حال نزول وحی خطا نکند و وحی را همان طور که وارد است به خود بگيرد و در تلقی کم و زياد ننمايد.

        دوم  ، در موضوع  تبليغ و  رساندن وحی است ، يعنی ؛ پيغمبر همان طور که وحی را گرفته است ، همان طور بايد برساند و در اداء و رساندن وحی نبايد دچار خطا و اشتباه گردد.

        موضوع سوم ، در معصيت و گناه است ، يعنی ؛ هر چه مخالف با مقام عبوديت و منافی احترام و موجب هتک مقام مولی است ، نبايد از او سر بزند ؛ چه راجع به گفتار باشد يا راجع به افعال و به طور کلی اين سه مرحله را می توان در يک جمله اختصار نمود و آن ؛ وجود امريست از جانب خدا در اين انسانها که آنان را از خطا و گناه مصون دارد.

        اما ، بر آن سه مرحله از عصمت ، آياتی از قرآن دلالت دارد ؛ مانند ، « کانَ الناسُ اُمَّه واحدَه فَبَعَثَ ا... النَّبيّيّنَ مُبشِّرين و مُنذِرينَ و اَنزَلَ مَعَهُمُ الکِتابَ بالحَقّ لِيکُم بين النّاسَ فيما اختَلَفوا فيه و ما اختَلَفَ فيه الّا الدّين اوتوهُ مِن بعدِ ما جأتهُمُ البيّناتُ بغياً بينهم فَهَدی ا... الذّين آمنوا لِما اختَلَفوا فيه مِن الحَق بِاِذنه و ا... لا يهدی مَن يشاءُ اَلی صراطٍ مستقيمٍ : مردم همه يک گروه بودند ؛ پس ، خداوند رسولان را فرستاد که نيکان را مژده دهند و بدان را بترسانند و با آنها ( به راستی ) کتاب نازل کرد تا تنها دين خدا به عدالت در مورد نزاع مردم حکم فرما باشد ؛ سپس ، همان گروه که بر آنان کتاب آسمانی آمد ، برای تجاوز به حقوق يکديگر ، در کتاب حق شبهه و اختلاف افکندند ؛ پس ، خدا به لطف خود اهل ايمان را از آن  تاريکی  شبهه ها  به نور  حق  راهنمايی  فرمود  و خداوند  هر  که  را  خواهد  راه  راست  بنماياند. » ( سوره بقره / آيه ۲۱۳ )

        آيه می رساند که منظور از ارسال پيامبران و انزال وحی و کتاب همان است که مردم را به حق دعوت کنند و در جميع موارد اختلاف ؛ چه در قول ، چه در فعل و چه در اعتقاد ، راه صواب و حق را به آنها راهنمايی کنند ؛ بنابراين ، لازم است برای حفظ وحی ، در انزال آن و تبليغ و اداء آن ، پيغمبران را از هرگونه خطا و غلطی مصون نگاه دارند ؛ زيرا ، بالفرض اگر قلب پيغمبری در تلقی يا در تبليغ وحی دچار اشتباه گردد ، هدف از رسالت او تأمين نشده است. اين معنیِ حقيقت عصمت است در دو مرحله تلقی وحی و تبليغ آن.

        اما ، در مرحله سوم که مصونيت و عصمت آنان از گناه است ؛ اگر پيغمبری معصيت کند و مرتکب گناه شود ، با انجام  اين فعل ، خودش جواز و اباحه ^۲ ارتکاب به آن عمل را داده است و چون عاقل دست به کاری نمی زند مگر اينکه آن عمل را نيکو و پسنديده داند ؛ پس ، اگر از او معصيت سربزند ، در حالی که قولاً امر به خلاف آن می کند ، اين موجب تناقض خواهد بود و در حقيقت ؛ با فعل و قول خود تبليغ متناقضين نموده است ، ( يعنی ؛ با فعل و گفتار خود مردم را از کاری بازداشته ؛ ولی ، با انجام آن کار اباحه آن را اثبات و امت را در انجام آن رخصت داده است. )

        پر واضح است که تبليغ متناقضين تبليغ حق نخواهد بود ؛ چون ، هر يک از آن دو مبطل ديگری خواهند بود و خدايی که پيغمبران را به منظور تبليغ حق ارسال نموده است ، آنان را به دعوت متناقضين نمی گمارد.

        امام نيز که حافظ شريعت و تبيين حکم و پاسدار قانون بر امت است ؛ همچنين ، حائز مقام قلب و ادراک پيغمبر است و از آين نقطه نظر با پيغمبر فرقی ندارد ؛ جز آنکه پيغمبر آورنده شريعت و کتاب و امام حافظ و مبلّغ آن است  و  همان  ادله ای  که  برای اثبات عصمت  در انبياء  مورد  استفاده  قرار می گيرد ، بعينها درباره امام نيز وارد می شود.^۳

        بسياری از سخنانی که واعظين و مداحان مطرح می کنند ، پايه های بی اساسی دارد و اين مطالب را تنها برای گرياندن مردم بيان می کنند و متأسفانه ، اين بيانات موجبات تحريف در واقعه کربلا را فراهم  آورده  است  و اين فکر را در ذهن مردم ايجاد کرده است که هدف ، گريه کردن بر امام حسين ( عليه السلام ) است.

        اگر چه ، مواردی که عنوان می شود ، دروغ و بی اساس است ؛ ولی ، همين مطالب دروغ باعث شده که مردم از اصل هدف قيام و حماسه عاشورا دور افتند و مطالعه پيرامون واقعيات اين واقعه عظيم را رها کنند و فقط ، به گفتارهای سوزناک اکتفا کنند.

        عوامل تحريف به شرح زير می باشد :

        همانطور که اشاره شد ، در واقعه عاشورا تحريفاتی شده است ؛ چه از نوع تحريف لفظی و چه از نوع تحريف معنوی و همين تحريفات سبب شده که اين سند بزرگ تاريخی و اين منبع بزرگ تربيتی ، برای ما بی اثر و يا کم اثر شود و احياناً در مواقعی اثر معکوس ببخشد.

        اين عوامل بر دو قسم است ؛ يک نوع ، عوامل عمومی است ، يعنی ؛ به طور کلی عواملی وجود دارد که تواريخ را دچار تحريف می کند و اختصاص به حادثه عاشورا ندارد. مثلاً ، هميشه اغراض دشمنان ، خود ، عاملی است برای اينکه حادثه ای را دچار تحريف کند. البته ، دشمن نتوانست در حادثه کربلا تحريفی ايجاد کند و در حادثه کربلا ، هر چه تحريف شده - با کمال تأسف - از ناحيه دوستان است.

        عامل دوم ؛ تمايل بشر به اسطوره سازی و افسانه سازی است و اين در تمام تواريخ دنيا وجود دارد. افسانه سازی مردم در مورد تواريخ گوناگون ايرادی ندارد ؛ اما ، افرادی که شخصيت آنها ، شخصيت پيشوايی و رهبريست و قول آنها ، عمل آنها ، قيام آنها و نهضت آنها سند و حجت است ؛ نبايد در سخنانشان و در شخصيتشان تحريفی واقع شود.

        عامل  سوم  ؛ يک عامل خصوصی است. آن دو عامل مذکور ، در تمام تواريخ دنيا وجود دارد ؛ ولی ، در خصوص حادثه عاشورا ، يک جريان و عامل بالخصوصی هست که سبب شده است در اين ماجرا جعل صورت گيرد.

        پيشوايان دين از زمان پيغمبر اکرم ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) و ائمه اطهار ( عليهم السلام ) دستور اکيد و بليغ داده اند که بايد نام حسين بن علی ( عليه السلام ) زنده بماند و بايد مصيبت حسين بن علی ( عليه السلام ) هر سال تجديد شود. امام حسين ( عليه السلام ) نمونه عملی قيام های اسلامی است ؛ لذا ، خواستند مکتب امام حسين ( عليه االسلام )  زنده بماند.  خواستند « اَلمَوتُ اَولی مِن رکوبِ العارِ : مرگ از زندگی ننگين بهتر است. » برای هميشه زنده بماند.

       اين موضوع که دستگاه حسينی ، دستگاه جدايی است و از هر وسيله ای برای گرياندن  مردم می شود استفاده کرد ، اين توهم و خيال دروغ و غلط ، عامل بزرگی برای جعل و تحريف شد. اينکه برای گرياندن مردم در سوگ امام حسين ( عليه السلام ) استفاده کردن از هر وسيله ای جايز است ، برخلاف گفته امام حسين ( عليه اسلام ) است. امام حسين ( عليه السلام ) شهيد شد که اسلام بالا رود. « اَشهَدُ اَنَّکَ قَد اَقَمتَ الصّلوه و آتيتَ الزَّکوه و اَمَرتَ بالمعروف و نَهيتَ عن المنکرِ و جاهدتَ فی ا... حَقَّ جهاده. »^۴

        بنابر مطالب مذکور ؛ هدف ، وسيله را مباح نمی کند.  امروزه ، اگر  کسی بخواهد بر امام حسين ( عليه السلام ) گريه کند ، بايد بر تحريفها و دروغها بگريد ؛ در صورتی که هدف ، تنها گريه بر امام حسين ( عليه السلام ) نيست. ^۵