|
رحلت پيامبر گرامی اسلام ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) را تسليت عرض می نماييم.
پيامبر گرامی اسلام ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) در شبی ، حضرت علی ( عليه السلام ) و جمعی از ياران خويش را فرا خواندند و با ايشان به بقيع رفتند. در بقيع ، خطاب به همراهان خود فرمودند : « مأمورم که برای مردگان بقيع طلب آمرزش کنم. » سپس ؛ در ميان قبرستان درنگ نمودند و مردگان اهل ايمان را مخاطب قرار داده و فرمودند : « ای آرميدگان در خاک! درود بر شما. مرگ بر شما گوارا باد که از ابتلای زندگان برکنار هستيد. فتنه ها ، همچون ؛ پاره های شب روی آورده و چنان بهم پيوسته است که آغاز و انجامش روشن و آشکار نيست. » سپس ؛ برای اهلِ بقيع طلب مغفرت کردند و استغفاری طولانی نمودند و رحلت وجود نازنين خود را به مؤمنين حاضر خبر دادند. زمان رحلت حضرتش نزديک و نزديک تر می شد. همه وصيتهای خود را با اميرالمؤمنين حضرت علی ( عليه السلام ) در ميان گذاشتند ... سپس ؛ جان پاک حضرتش در حالی که در دامان حضرت علی ( عليه السلام ) بود ، پر کشيد و به فيض ديدار دوست نائل گشت. در شريعت مقدس اسلام دعا تعبيری زنده و جاندار است و از شعور و آگاهی انسان نسبت به اين حقيقت که هميشه و در تمام کارهای خود به خدای متعال نيازمند است ، ناشی می شود. اعتراف خاضعانه انسان به بندگی خويش در برابر خدای متعال که تجسم آگاهی به رابطه و پيوند عميق با آن ذات اقدس است ، در اين خصوص جايگاه ويژه ای دارد. برخی افراد از رسول خدا ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) می پرسيدند که خدا را چگونه بخوانيم؟ آيا خدا به ما نزديک است تا او را آهسته بخوانيم و يا اينکه دور است تا با فرياد بخوانيمش؟! اين آيه در پاسخ آنان نازل شد : « و إذا سَألَکَ عِبادی عَنّی فَإنّی قَريبٌ أجيبُ دَعوَه الدّاعِ إذا دَعانَ فَليَستَجيبوا لی وَ ليُؤمِنوا بِی لَعَلَّهُم يَرشُدون : و هرگاه بندگانم از تو درباره من پرسيدند ( بگو ) : همانا من نزديکم ، دعای نيايشگر را آنگاه که مرا می خواند پاسخ می گويم ، پس ؛ بايد دعوت مرا بپذيرند و به من ايمان آورند ، باشد که به رشد رسند. » ( سوره بقره / آيه ۱۸۶ ) دعا کننده آنچنان مورد محبت پروردگار قرار دارد که در اين آيه ، هفت مرتبه خداوند تعبير « خودم » را برای لطف به او به کار برده است ؛ اگر بندگان خودم درباره خودم پرسيدند ، به آنان بگو : من خودم به آنان نزديک هستم و هرگاه خودم را بخوانند ، خودم دعاهای آنان را مستجاب می کنم ، پس به خودم ايمان بياورند و دعوت خودم را اجابت کنند. اين ارتباط محبت آميز در شرايطی است که انسان بخواهد با خداوند مناجات کند.دعا کردن همراه و همرنگ شدن با کل هستی است. طبق آيات قرآن ، تمام هستی در تسبيح و قنوت هستند : « کلّ له قانتون : همه فرمانبردار اويند. » ( سوره بقره / آيه ۱۱۶ ) و تمام موجودات به درگاه او اظهار نياز دارند : « يسئله مَن فی السموات و الارض : هر که در آسمانها و زمين است ، همه از او حوائج خود را می طلبند. » ( سوره الرحمن / آيه ۲۹ ) پس ؛ ما نيز ، از او درخواست کنيم تا وصله ناهمگون هستی نباشيم.از جمله پيام های آيه ۱۸۶ سوره بقره عبارتست از : ۱. دعا در هر جا و در هر وقت که باشد ، مفيد است. چون خداوند می فرمايد : « من نزديک هستم. » ( فَإنّی قريب ) ۲. خداوند به ما نزديک است ، ولی ؛ ما چطور؟! اگر گاهی قهر او دامن ما را می گيرد ، به خاطر دوری ما از خداوند است که در اثر گناهان می باشد. ( فإنّی قريب ) ۳. استجابت خداوند دائمی است ، نه موسمی. « اُجيب » نشانه دوام است. ۴. با آنکه خدا همه چيز را می داند ، اما ؛ دعا کردن وظيفه ماست. ( فَليستجيبوا لی ) ۵. دعا آنگاه به اجابت می رسد که همراه با ايمان باشد. ( فَليُؤمنوا بی ) ۶. دعا وسيله رشد و هدايت است. ( لعلّهم يرشدون ) پيامبر گرامی اسلام ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) فرموده اند : « دعا مغز عبادت و جانمايه آن به شمار می رود. » ۱ « دعا اسلحه رزم و پيکار مؤمن ، پايه و ستون دين و نور آسمانها و زمين است. »۲ « همانا بنده ، در مقام دعا يکی از سه چيز را از دست نمی دهد : يا اينکه در نتيجه دعا ، گناهش بخشيده می شود يا مورد دعا ، خيری است که به زودی به آن می رسد و يا خيری است که برای او ذخيره می شود. » ۳
۱. المحجه البيضاء / جلد ۲ / صفحات
۲۸۲ و ۲۸۳
۲. همان / صفحه ۲۸۴ به نقل از الکافی
۳. همان / صفحه ۲۸۳ به نقل از ديلمی
در کتاب الفردوس
منابع : زندگی چهارده معصوم / جلد ۱ تفسير نور / محسن قرائتی / جلد ۱
|
