شهادت امام جواد ( عليه السلام ) را تسليت عرض می نماييم.

        امام جواد ( عليه السلام ) در سی ام ماه ذيقعده در سن ۲۵ سالگی بر اثر زهری که به دستور معتصم  عباسی و  توسط ام الفضل - دختر مأمون که همسر آن حضرت نيز بود - به ايشان خورانده شد ،‌ در بغداد به شهادت رسيدند. هيچ يک از امامان ( عليهم السلام ) در چنين سن و سال کمی به شهادت نرسيدند و آن حضرت جوان ترين امامی بودند که دستهای مرموز طاغوتيان ايشان را به شهادت رساندند.

        امام جواد ( عليه السلام ) می فرمايند : « اِعلَم انّکَ مَن تخلو مِن عَينِ ا... ؛ فانظُر کَيفَ تَکونُ : بدان که تو هرگز از نگاه خدا دور نيستی ( بلکه هميشه در محضر خدا هستی ) پس ؛ مراقب باش که در چه حال می باشی. » ^۱

        « الرقيب »  يکی از  نام های  پروردگار است و  همانطور  که در آيه ۵۲ سوره احزاب آمده است : « کانَ ا... عَلی کُلّ شیءٍ رَقيباً : خداوند مراقب همه چيز است. » اين مراقبت پروردگار ، در واقع ؛ مراقبت و اشراف کامل بر حرکات و سکنات بندگان است ، به اين معنی که چيزی از ديد حق تعالی غايب و مخفی نيست. ^۲  

        « الرقيب » يعنی ؛ صاحب اختيار و حافظی که چيزی از او مخفی نيست و مراقبه در خصوص پروردگار عين کمال و لازمه خالقيت اوست. خداوند تبارک و تعالی هم به وجود و بقاء موجودات عالم است و هم حافظ و مراقب آنها می باشد.

        مسئله مراقبه در خصوص بندگان خدا ، يکی از حالات بسيار ارزشمند و روحانی است که از دو منظر قابل بررسی است ؛ اول : مراقبه ، يعنی ؛ انسان هميشه و در همه حال متوجه پروردگار و مستغرق در دريای عظمت و جلال و جمال او باشد و آنی از او غافل نگردد و در تمام اعمال و رفتار رضا و خشنودی حق را در نظر بگيرد. دوم : آنچه را که از معنويات و عرفان به دست می آورد ، مراقب باشد که از دست  ندهد  و سلب توفيق از او نشود و مبادا که از آنچه بدان عازم شده و عهد کرده تخلف کند. پس ؛ در حقيقت ، مراقبه اين است که بدانيم خداوند بر ما و هر چه می کنيم و می انديشيم مطلع است. او ظاهر و  باطن هر موجودی را می بيند و هر انسانی که به اين مرتبه از شناخت و معرفت برسد ، ظاهر و باطنش در محضر حق تعالی مودب خواهد بود و چون خدا را ناظر و شاهد بر اعمال خويش می داند ، هرگز ، مرتکب گناه و نافرمانی او نمی شود.

       بزرگان فرموده اند : بزرگ ترين مرتبه مراقبت ، در هنگام عمل است و همه اعمال از سه وجه خالی نمی باشد ؛ طاعت ، معصيت ، مباح. مراقبت در طاعت آن است که هر طاعتی به اخلاص و با حضور قلب انجام پذيرد و مراقبت در معصيت آن است که شرم کند از انجام معصيت و توبه نمايد از معاصی گذشته و گناهان را با اعمال صالحه خويش جبران بنمايد و مراقبت از مباح آن است که در برابر نعمات پروردگار شکرگزار باشد و در نعمت ها منعم را ببيند و بداند که در همه وقت در محضر حقتعالی است.

        بنابراين ؛ کسی که اعمال خويش را زير نظر دارد و خود را از لغزش حفظ می کند ، اهل مراقبه است که در اين مسير ؛ دوام و استمرار حالت معنوی انسان مقصود است. ^۳