احاديث فراوانی از سيّد و سالار شهيدان حضرت امام حسين ( عليه السّلام ) وارد شده است كه به مناسبت اربعين شهادت آن بزرگوار به ذکر دو نمونه از احاديث گرانبار آن حضرت پرداخته و مختصر شرحی در باب اين احاديث تقديم می گردد :

        امام حسين ( عليه السّلام ) می فرمايند : « إِياکَ وَ ظُّلمَ مَن لا يجِدُ عَلَيکَ ناصِرًا إِلاَّ ا... عَزَّوَجَلَّ : برحذر باشيد از ظلم کردن به کسی که ياوری جز خداوند عزّوجلّ ندارد. »

        ظلم در لغت به معنای ؛ کار بيجا کردن و تعدّی نمودن از حدِّ وسط است و ظلم به اين معنا ؛ جامع همه رذايل است و ارتکاب به هر يک از قبايح شرعيه و عقليّه را شامل می شود و اين ؛ ظلم به معنی اعمّ است و از برای ظلم معنی ديگر هم است که عبارتست ؛ از ضرر و اذيّت رساندن به کسی به غير از کشتن و يا زدن يا دشنام و فحش دادن يا غيبت او را کردن يا مال او را به غير حقّ تصرف کردن و گرفتن يا غير اينها از کردار يا گفتاری که باعث اذيّت غير باشد و اين ؛ ظلم به معنی اخص است.

        از حضرت محمّد ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) مرويست که فرمودند : « پست ترين و ذليل ترين خلق در نزد خدا کسی است که امر مسلمانان در دست او باشد و ميان ايشان براستی رفتار نکند. »

       از جانب خداوند به حضرت داود ( عليه السّلام ) وحی رسيد : « ای داود! به اهل ظلم بگو تا مرا ياد  نکنند  که بر من واجب است ؛ ياد کنم هر که مرا ياد بکند و ياد کردن ظالمين به لعن کردن ايشان می باشد. »

        از حضرت امام جعفر صادق ( عليه السّلام )  منقول است که در تفسير قول خدای عزّوجلّ در سوره فجر آيه ۱۴ « اِنَّ رَبَّکَ لَبِالمِرصاد. » فرمودند : « مرصاد ؛ پلی بر صراط هست که از آن نمی گذرد ، بنده ای که بر گردن او مظلمه باشد. »

        از سيّد رُسُل ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) مرويست که فرمودند : « چون روز قيامت شود ، منادی ندا کند که کجايند ظالمان و کسانی که شبيه و مانند ظالمانند ، حتّی ؛ آن کسی که قلمی از برای ايشان تراشيده يا دواتی به جهت ايشان ليقه کرده است ، پس ؛ همگی را در تابوتی از آهن جمع سازند و در آتش جهنم اندازند و مراد از شبيه ظالمان کسانی هستند که به ظلم ايشان راضی باشند. »^۱

        ابا عبد ا... الحسين ( عليه السّلام ) مي فرمايند : « أَلبَخيلُ مَن بَخِلَ بِالسَّلامِ : بخيل کسی است که در سلام کردن بُخل بورزد.»

        بُخل عبارتست از امساک کردن در مقامی که بايد بذل کرد و ندادن آنچه را که بايد داد و اين طرف تفريط است و افراطِ آن اسرافست که عبارتست از خرج کردن آنچه نبايد خرج کرد و اين دو طرف هر دو مذموم هستند و وسط آنها که جود و سخا بوده باشد ، پسنديده و محمود است و صفت بُخل نتيجه محبّت دنيا و ثمره آن است و اين از جمله صفات خبيثه و اخلاق رذيله است.

        حضرت  رسول  ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم )  فرموده اند  :  « زنهار گِرد بُخل نگرديد که آن هلاک کرده کسانی را که پيش از شما بودند و ايشان را بر اين داشته که خون يکديگر را ريختند و آنچه برايشان حرام بود ، حلال شمردند. »

        همچنين ؛ از آن حضرت مرويست : « بخيل دور است از بهشت و نزديک است به آتش و جاهلِ سَخی محبوب تر است نزد خدا ، از عالمِ بخيل. » و نيز از آن سرور مرويست که فرموده اند : « شايد کسی از شما بگويد که بخيل بهتر است از ظالم ، امّا ؛ چه ظلمی بدتر است نزد خداوند از بُخل؟! قسم ياد نموده است خدا به عزّت و عظمت و جلال خود که بخيل را داخل بهشت نکند. »

        اخبار  در  مذمّت صفت بُخل بی حدّ است. تجربه شده است که نگاه کردن بر روی بخيل دل را می گيرد و آنرا تاريک می کند و واضح است که هر که لئيم و بخيل است ، در نظرها خوار و ذليل است ؛ همچنانکه پيشوای اهلِ کَرَم حضرت امير المؤمنين علی ( عليه السّلام ) فرمودند : « بُخل صاحب خود را حقير و بی قدر می کند و از بُخل و امساک عِرض و آبروی آدمی بر باد فنا می رود. » همچنانکه آن حضرت تصريح فرموده اند و مشاهده شده ، اولادِ انسان بخيل با او دشمن است و هيچ بخيلی را در عالم دوستی نمی باشد و چشم به مرگ او گشاده و فرزندانش ديده بر راه وفات او نهاده اند و آن مسکين بيچاره با وجود مکنت به سختی و با چندين وسعت به تنگی می گذراند. زندگانی او در دنيا چون فقرا و محاسبه و مؤاخذه او در عُقبی محاسبه و مؤاخذه اغنياء است ، لذا ؛ در دنيا خوار و در عُقبی به عذاب اليم گرفتار می باشد. ^۲

۱.  معراج السعاده / ملا احمد نراقي / صفحات ۴۶۲ الي۴۷۱