پس ؛ حضرت رضا ( عليه السّلام ) در ادامه حديث فرمودند : « ... اگر به فرض ، اين معنی هم صحيح باشد ، لکن  ؛ چون می دانيم که مودّت تابع قرابت بيشتر می باشد ، به همان ميزان بايد مودّت بيشتر باشد. »

        ابن عباس نقل کرده است که چون آيه مودّت به قربی نازل شد ، اصحاب عرض کردند : « يا رسول ا...! اين  افرادی  که خداوند ما را به مودّت آنان امر فرموده است ، چه کسانی هستند؟ » حضرت رسول ا... ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) فرمودند : « علی ، فاطمه و اولاد علی و فاطمه. »

        لکن ؛  آنها با  رسول  خدا  ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم )  از  در  انصاف درنيامدند  و حقّ پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) را درباره ذرّيه اش بجای نياوردند ، آن حقّی که خدای بر امت رسولش منت گزارده و به عنوان مزد رسالت از آنها خواسته است ، آن حقّی که زبان ها از ادای شکرانه اش عاجزند و آنان اين حقّ را ادا نکردند ؛ در حالی که سزاوار بود بعد از اين خطاب الهی اهل بيت رسول خدا ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) را همچون چشمان خود حفظ نموده ، آنان را از هر گزندی محفوظ بدارند ، به جهت ؛ حفظ مقام رسول خدا ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) و به جهت محبّت به ايشان. 

        مودّت  و  محبّت  بدون  معرفت  و  شناختِ  محبوب  حاصل  نمی شود. وقتی محبّت و مودّت ذوی القربی واجب می گردد ، در اصل ؛ وجوبِ شناخت و درک مقام ذوی القربی مطرح می شود و امر به معرفت آنان ، امر به معرفت ا... که علت غايی خلقت است می گردد ، پس ؛ بندگان به واسطه محبّت ذوی القربی به شناخت خدا دست می يابند.