شهادت مظلومانه حضرت اميرالمؤمنين امام علی ( عليه السّلام ) را تسليت عرض می نماييم.

        اميرالمؤمنين علی ( عليه السّلام ) فرمودند : « هرکس سخنش زياد و پرگو باشد ، اشتباه و خطايش  زياد است و هرکس خطايش زياد باشد ، شرم و حيايش کم است و هرکس شرمش کم باشد ، پرهيزگاريش اندک است و هرکس پرهيزگاری او کم باشد ، دلش می ميرد و هرکس دلش مرده باشد ، وارد آتش دوزخ می شود. »^۱

        اميرمؤمنان علی ( عليه السّلام ) سرچشمه کرامات و قلّه بلند فضايل و کمالات انسانی هستند. اين قلّه فضيلت به قدری با شکوه و شگفت آور است که حتی ؛ دشمنان و کينه ورزان خود را هم به تحسين واداشته و آنان نيز ، به عظمتش اعتراف کرده اند.

امام علی ( عليه السّلام ) که پرورش يافته مکتب حضرت ختمی مرتبت - محمّد مصطفی - ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) بودند ، پا به پای پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) حرکت می کردند و چنانکه خود در نهج البلاغه فرموده اند ؛ از رفتار و کردار و انديشه های وحيانی و حکمت آموز آن رسولِ مُکرّم درس  می آموختند  ؛  به  طوری  که  با ايمان محکم و استوار و نيز ، اعمال خالصانه خود در نزد پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) منزلتی عظيم يافتند.

        اسماء و القاب مبارک اميرالمؤمنين علی ( عليه السّلام ) بسيار است و در کتب اصحاب و شيعيان آن حضرت به طور جامع و مشروح بحث شده است.

کُنيه مشهور آن حضرت « ابوالحسن » است و به « ابوالحسين » ، « ابوالسبطين » و « ابوالريحانتين » نيز  ،  ملقّب  و مشهور می باشند. يکی از کُنيه های آن حضرت « ابوتُراب » است و اين کُنيه را پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) به آن حضرت اعطاء کردند.

از  القاب  ويژه  حضرت  علی  ( عليه  السّلام ) ، « اميرالمؤمنين » است. اين لقب در زمان رسول خدا ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) برای آن حضرت قرار داده شد ، حتی ؛ به نقل برخی از روايات ، اين لقب قبل از خلقت آدم ( عليه السّلام ) از جانب حقّ تعالی برای حضرت علی ( عليه السّلام ) گذاشته شده است.

        از امام صادق ( عليه السّلام ) روايت است که فرمودند : « چون ولايت علی بن ابيطالب ( عليه السّلام ) نازل شد ، رسول خدا ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) به اصحاب فرمودند : " سلام کنيد بر علی بن ابيطالب به عنوان اميرالمؤمنين. " »^۲

در مذهب شيعه اطلاق اين عنوان به هيچ يک از ائمه اطهار ( عليهم السّلام ) جايز شمرده نشده است ؛ زيرا که اين عنوان مخصوص حضرت علی ( عليه السّلام ) است.

        « سَيّد  المُسلمين  »  ،  « امام المُتّقين » ، « قائد الغُّر المُحَجَّلين » ^۳ ، « سيّد الاوصياء » ، « سَيّد العَرَب » و « يَعسوب المؤمنين » ^۴ القاب ديگری است که آن حضرت به آنها ملقّب بودند.

        از طريق عامّه و خاصّه - اهل تسنّن و تشيع - در مناقب و فضايل اميرالمؤمنين ( عليه السّلام ) حکايتها بيان شده است ، از جمله : « روزی پيامبر( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) برای استراحت سر بر زانوی حضرت علی ( عليه السّلام ) گذاشته بودند ، در اين هنگام بر پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) وحی نازل شد و پس از نزول وحی ، پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) به خواب فرو رفتند ؛ در حالی که حضرت علی ( عليه السّلام ) نماز عصر را نخوانده بودند. وقتی پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) سر از دامن اميرالمؤمنين برداشتند ، ديدند که آفتاب غروب کرده است ، پرسيدند : " يا علی! آيا نماز عصر را خوانده ای؟ " حضرت فرمودند : " خير يا رسول ا... . " پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) دست به دعا برداشتند و فرمودند : " پروردگارا! تو می دانی که علی ( عليه السّلام ) در طاعت تو و سول تو بوده ، پس ؛ خورشيد را برای او برگردان. " به دعای پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) و به امر خداوند خورشيد برگشت و بالا آمد ؛ به طوری که علی ( عليه السّلام ) نماز عصر را به جا آوردند و سپس غروب کرد. » ^۵

        از ديگر مناقب و فضايل حضرت علی ( عليه السّلام ) اينکه در شب معراج ؛ پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) ديدند که بر پايه عرش الهی نوشته شده است : « نيست خدايی جز ذات مقدّس يکتا خالق هستی ، محمّد ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) رسول و فرستاده اوست و او را به وسيله علی ( عليه السّلام ) تأييد کرده ام. » ^۶ خداوند در معراج با لغت و لهجه علی ( عليه السّلام ) با پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) سخن گفتند و در بيان علّت آن فرمودند : « ای احمد! ... تو را از نور خود و علی را از نور تو آفريدم. از پنهانی ها و درون دلت و زوايای قلبت اطلاع حاصل کردم و ديدم هيچ کس را بيشتر از علی بن ابيطالب ( عليه السّلام ) دوست نداری ، پس ؛ با زبان او با تو گفتگو کردم تا قلب تو آرامش پيدا کند. » ^۷       

        در پايان با ذکر سخنانی گوهربار از حضرت علی ( عليه السّلام ) اميد است که از چشمه فضل و دانش آن نور مقدّس بهره مند گرديم.

اميرالمؤمنين علی ( عليه السّلام ) فرموده اند : « ای فرزندم! هرکس خودبين و خودرأی باشد ، گمراه می شود  و  هرکس  از  عقل و خرد خود را بی نياز بداند و به نظر خود اکتفا کند و مشورت ننمايد ، می لغزد و سقوط می کند. »^۸

« زياده روی در سرزنش و ملامت ، آتش لجاجت را بر می افروزد. »^۹

« علم و دانش را بياموزيد و حلم و وقار را با علم فراگيريد ، زيرا ؛ علم و دانش دوست و يار مؤمن و حلم و بردباری ، وزير اوست. »^۱۰