امام هادی در ماه ذيحجه سال ۲۱۲ به
مقام امامت رسيدند و حدود ۳۳ سال امامت کردند.
آن حضرت با توطئه معتز عباسی مسموم
شدند و در سوم رجب سال ۲۴۵ هـ - ق به شهادت رسيدند.
يکی از کارهای مهم امام هادی ( عليه السلام ) که سـاير امـامان نيز
اهمـيت بسـياری به آن می دادند ؛ حفظ خط فکری و فرهنگی تشيع و جلوگيری از القائات
مخالفان بود و البته ، اين کار نياز به تربيت شاگردان برجسته و تشکيل حوزه علميه و
تدريس فقه و عقايد اصيل اسلامی داشت که در عصر امام باقر و امام صادق ( عليهما
السلام ) به طور عميق و گسترده ای تأسيس شد و سپس امامان ديگر ، حتی در شرايط بسيار
سخت آن را تبيين و دنبال کردند.
امام هادی ( عليه السلام ) در اين
راستا ، قدمهای راسخ و بزرگی برداشتند و شـاگردان برجسته ای همچون ؛ حضرت عبدالعظيم
حسنی ، خيران الخادم ، ابن سکيت اهوازی ، ابو هاشم جعفری ، حسين بن محمد مدائنی ،
جعفر بن سهيل ، اسماعيل بن مهران و ... تربيت کردند.
در عصر امامان ، به خصوص ، در دوران
خلافت بنی عـباس و به ويـژه در عـصر امامـت امام هـادی ( عليه السلام ) مکتبهای
مختلفی به وجود آمد و به دنبال آن ، کشمکش آراء و عقايد موجب صحنه هايی ناگوار می
شد. دستهای مرموز خلفا نيـز ، بـرای کمرنـگ جلوه دادن مکتب سازنده تشيع ، مکتب های
ديگر را تأييد می کرد و آنها را به صف آرايی در برابر مکتب تشيع قرار می داد ، کار
به جايی رسيد که بخش مهمی از حوزه تدريس امام هادی ( عليه السلام ) و تلاش آن حضرت
، در راه مبارزه با اين مکتب ها و گروهک ها بود.
طرفداران جبر از يک سو ، گروهک واقفيه
( که پس از امام کاظم ( عليه السلام ) امامت ديگر امامان (عليهم السلام ) را قبول
نداشتند و می گفتند امام کاظم ( عليه السلام ) زنده است. ) از سوی ديگر و همچنين
گروههای صوفيه و غُلات هر کدام برای خود برنامه و بدعتی ساخته بودند.
امام هادی ( عليه السلام ) در مورد
جماعتی از صوفيان که در مسجد النبی گرد هم حلقه زده بودند و به ذکر لا اله الا ا...
مشغول بودند ، فرمودند :