خداوند نور پنج تن ( عليهم السّلام ) را از نور عظمتش آفريد و آسمان و زمين را از نور پيامبر اکرم ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) و عرش و کرسی را از نور علی ( عليه السّلام ) و لوح و قلم را از نور حسن ( عليه السّلام ) و حورالعين را از نور حسين ( عليه السّلام ) آفريد. مشرق و مغرب عالم در ظلمت و تاريکی بود. فرشتگان از اين ظلمت به خدا شکايت کردند و خدا را به اين انوار قسم دادند که ظلمت را بردارد. اين بود که خداوند روح و نور فاطمه ( سلام ا... عليها ) را آفريد و مشرق و مغرب آفرينش روشن شد. ^۱ پس از آفرينش نور فاطمه ( سلام ا... عليها ) آسمانهای هفتگانه و زمينهای هفتگانه روشن شد و فاطمه ( سلام ا... عليها ) « زهرا » ناميده شد و خداوند ثواب تسبيح و تقديس ملائکه را تا روز قيامت برای دوستان فاطمه ( سلام ا... عليها ) قرار داد.^۲

        خداوند پس از معرفی اسم و فضائل پنج تن ( عليهم السّلام ) به حضرت آدم ( عليه السّلام ) فرمود : « آنان بهترين و گرامی ترين مخلوقات من هستند به خاطر آنها می گيرم و به خاطر آنها عطا می کنم و به خاطر آنها عقاب و ثواب می دهم. هرگاه برای تو گرفتاری پيش آمد آنان را شفيعان خود قرار ده چون من بر خود سوگند ياد کرده ام که به خاطر آنان سائلی را رد نکنم و به حرمت آنان کسی را نااميد نگردانم. »^۳