شهادت امام علی بن موسی الرضا ( عليه السّلام ) را تسليت عرض می نماييم.

        مشهورترين القاب حضرت علی بن موسی الرضا ( عليه السّلام ) رضا ، صابر ، فاضل ، وفی و رضی می باشد.

        دوران زندگی امام رضا ( عليه السّلام ) با پدر بزرگوارش امام موسی کاظم ( عليه السّلام ) مدت ۳۵ سال بوده و در روز ۲۵ رجب سال ۱۸۳ هجری - زمانی که پيشوای هفتم شيعيان در زندان بغداد شهيد شدند - حضرت علی بن موسی ( عليه السّلام ) به جای پدر ، بر سرير ولايت و امامت جلوس فرمودند  و  ايشان  بزرگ ترين  فرزند  امام  کاظم  ( عليه السّلام )  بودند  که  پس از ۵۵ سال زندگی پر برکتشان در اثر مسموميت در روز آخر صفر سال ۲۰۳ هجری به ديدار حقّ شتافتند.

        از سُفيان ثوری نقل است : « روزی حضرت امام رضا (عليه السلام ) را ديدم که جُبّه ای از خز ضخيمی پوشيده بودند ، به حضرت گفتم : " اگر شما لباس کم بها تری می پوشيديد بهتر نبود؟ " حضرت فرمودند : "  نزديک تر بيا و زير جُبّه خز را ببين. "  من نزديک تر رفتم و ديدم لباس خشنی زير آن جُبّه خز پوشيده اند و آن لباس فاخر را برای حفظ مقام اجتماعی به تن کرده اند و فرمودند : " حضرت يوسف ( عليه السّلام ) جُبّه ای از حرير زر دوز و مکمّل به جواهر می پوشيد تا اهمّيّت سلطنت و حکومتش در مردم اثر بخشد و در مقابل فراعنه مصر و موقعيّت زمانش چنين ايجاب می کرد. »^۱

        « قلبها اقبال و ادبار و نشاط و سُستی دارند ؛ هنگامی که قلبی نشاط و علاقه دارد ، بينا و فهيم است و هنگامی که بی علاقه و بی نشاط است ، خسته و کسل است ، پس ؛ هنگام نشاط و علاقه آن را دريابيد و هنگام  بی نشاطی و سُستی آن را رها کنيد. »