انگلیسی
|
شهادت امام جعفر صادق ( عليه السّلام ) را تسليت عرض می نماييم.
دوران زمامداریِ سراسر فسادِ بنی اُميّه کم کم به پايان می رسيد. از گوشه و کنار سرزمين های اسلامی نغمه های مخالفت با آن گروه خيانت پيشه بلند بود و بنی عباس فعاليت چشمگيری برای تصرف خلافت انجام می داد. در چنين دوران بُحرانی و اضطراب آوری ، امام صادق ( عليه السّلام ) دور از هياهو و جنجال به کار تدريس و پرورش دانشمندان و ترويج آيين اسلام و تشيّع همّت می گماشتند. در مسجد مدينه هزاران شاگرد ، در محضر آن امام همام به کسب علم و دانش اشتغال داشتند و بدين ترتيب ؛ امام ششم توانستند علوم آل محمّد ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) را در اختيارِ علاقمندان و قاطبه ۱ مسلمانان بگذارند. در زمان امام صادق ( عليه السّلام ) انديشه های مادی ، در اذهان گروهی از مردم ريشه دوانيده و اعتقادشان را نسبت به مبانی مذهبی متزلزل ساخته بود. به خصوص که چند تن از مشاهير ماديون برای نشرِ افکارِ غلطِ خود ، دامن به کمر زده و سخت در تبليغِ مرامِ خود جديّت و کوشش می کردند. آنها گاه و بيگاه به محضر امام جعفر صادق ( عليه السّلام ) می آمدند و سخنان بی اساسِ خود را با نهايت گستاخی و گاهی دور از رعايت نزاکت و ادب بازگو می کردند. امام با کمال ادب و احترام به حرفهای آنها گوش می دادند و پس از آن ، با بيانی محکم و منطقی عميق سخنان آنان را رد می کردند و به آنها پاسخ می گفتند. استدلالات امام صادق ( عليه السّلام ) برای هواداران مکتب مادی ، آنقدر دندان شکن و قانع کننده بود که همه آنها در پايان بحث ، به عجز خويش و پيروزی منطقِ حقّ اعتراف می کردند. شخصيت های معروف زمان هم ، هرگاه توفيق می يافتند ، به خدمت امام ششم شرفياب می شدند و از آن سرچشمه علم و فضيلت بهره ها برمی داشتند. سُفيان بن ثوری - صوفی معروف - روزی به خدمت امام صادق ( عليه السّلام ) بار يافت و استدعا کرد که اندرزی از آن حضرت بشنود ... امام به او فرمودند : « تو مردی هستی که در دربارِ خلافت مکانتی ۲ داری و با رجال و اُمراء دولت روابطی مستحکم و من مردی هستم که کُنجِ عزلت گزيده ام و مُستغنی از دربار خليفه و دولتش زندگی می کنم ، من چه بگويم که به کار تو آيد و برايت سود بخشد. » سُفيان گفت : « من از اين مجلس برنمی خيزم تا آنچه را بايد ، بشنوم و به فراخور حالم از مواعظ شما توشه ای برگيرم. » امام صادق ( عليه السّلام ) وقتی اصرار و آمادگی او را ديدند ، آغاز سخن کردند و چنين فرمودند : « ۱. وقتی نعمت های خداوند به تو روی آورد و از الطاف حضرت حقّ برخوردار شدی ، پيشانی خشوع و خضوع به خاک بگذار و در پيشگاه پروردگار شکرگزاری کن تا نعمتت افزون گردد. ۳ [ سجده شکر به جای آور. ] ۲. هنگامی که زندگی بر تو سخت شد و درهای نعمت به رويت مسدود گشت ، از گناهان و لغزشهايت توبه کن و اشک ندامت بريز ، زيرا ؛ زمانی که گناه انسان زياد شود ، روزيش کم می گردد و در زندگی گرفتارِ فشار و سختی می شود. ۳. وقتی امر هولناک و ترس آوری به تو روی آورد و دلت غرقِ اضطراب و نگرانی شد ، مداومت و تکرار کن جمله مقدس " لا حَولَ وَ لا قُوَّه اِلّا بِاللهِ العَلیِّ العَظيم " را و خود را بدين وسيله در پناه قدرت لايزالِ خداوند قرار بده. »امام صادق ( عليه السّلام ) پس از اين بيانات سکوت کردند و سُفيان از جای برخاست و گفت : « ای پسر پيامبر! سخنانی به من آموختی که از هيچ کس نشنيده بودم و نخواهم شنيد و بسيار مسرور شدم. » امام صادق ( عليه السّلام ) در روز دوشنبه ۲۵ شوال سال ۱۴۸ هـ . ق. به دستور منصور دوانيقی [ از خلفای جور بنی عباس ] مسموم و شهيد شدند و پيکر مبارک و مطهر آنجناب در قبرستان بقيع ، در کنار قبر آباء گراميشان به خاک سپرده شد. از سخنان گُهربار امام ششم اينکه فرموده اند : « هر که احسانی به شما کرد تلافی کنيد و اگر نداشتيد ، دعا کنيد ؛ به قدری که بدانيد جبران شده است. » « دلهای خود را با تلاوت قرآن کريم و طلب آمرزش از خدا نورانی کنيد. »
۱. قاطبه : همگی ، همه 
۲.
مکانت : منزلت ، جايگاه
۳. « لَئِن شَکَرتُم لَأزيدَنَّکُم » ( سوره ابراهيم / آيه ۷ )
منبع : زندگانی چهارده معصوم / سيد محمّد صحفی
|
