اکنون به طور اجمال زندگانی يکی از اين برگزيدگان الهی که حيات ، منش و کلامش نماينده روح بزرگوارش می باشد را از نظر می گذرانيم :

        شيخ طبرسی روايت کرده است از ابو لصّلت هروی که يکی از ياران نزديک امام رضا ( عليه السلام )  بود که گفت : « نديدم عالم تری از علی بن موسی الرضا ( عليه السلام ) و نديد او را عالمی ، مگر آنکه شهادت داد به مثل آنچه من شهادت داده ام ؛ به طوری که مامون - حاکم وقت - در مجلسهای متعددی جماعتی از علما اديان و فقها و متکلمين را جمع کرد تا با آن حضرت مناظره و تکلم کنند و آن حضرت بر تمام ايشان غلبه کرد و همگی بر فضيلت امام ( عليه السلام ) و قصور خودشان اقرار کردند. »

        از فضايل اخلاقی آن حضرت اينکه ؛ هرگز کلام کسی را قطع نمی کردند و هرگز حاجت احدی را که قادر به برآوردنش بودند ، رد نمی کردند. در حضور جمعی که با او نشسته بودند ، هرگز پای خود را دراز نمی کردند و در مجلس ، در مقابل جليس خود تکيه نمی فرمودند. روزه سه روز از هر ماه ؛ پنج شنبه اول و آخر ماه و چهارشنبه ميان ماه ، هرگز ‌از ايشان فوت نشد و می فرمودند : « روزه اين سه روز ، مقابل  روزه دهر  است » و نيز می فرمودند : « هر که مشايعت کند جنازه دوستی از دوستان ما را ، از گناهان بيرون شود مانند ، روزی که از مادر متولد شده است.‌ »

از کلمات حکمت آميز امام ( عليه السلام ) به ريّان بن صلت

         حضرت فرمودند : « ای ابا صلت! خداوند تبارک و تعالی توصيف به مکان نمی شود و با چشم سرو خيال درک نمی گردد ؛ بلکه او را با چشم دل توان ديد. »

       همچنين فرمودند : « ايمان رتبه ای بالاتر از اسلام و تقوا رتبه ای بالاتر از ايمان است و يقين از تقوا بالاتر و چيزی بين بندگان شريف تر از يقين تقسيم نشده است. »

        نيز فرمودند : « به خداوند تبارک و تعالی حسن ظن داشته باشيد ؛ زيرا که پروردگار می فرمايند : " من نزد ظن بنده مومن خويش هستم و با همان ظن او عمل می کنم ؛ اگر حسن ظن داشته باشد ، به نيکويی برخورد می کنم و اگر بد گمان باشد و نظر شر داشته باشد ، گرفتار شرش می نمايم. " »

        امام رضا ( عليه السلام ) در جايی ديگر فرموده اند : « در هر زمان که مردم گناه جديدی را رايج کنند ، خداوند بلای جديدی که تا آن زمان سابقه نداشته بر آنها وارد می سازد.»

        احمد بن عمر بن ابی نصر می گويد : « در نامه ای که امام ( عليه السلام ) با خط خويش نوشته بود ، خواندم که آن حضرت چنين فرموده اند : " به شيعيان من ابلاغ کن که زيارت من معادل با هزار حج و عمره مقبوله است. " » راوی می گويد : « با تعجب به امام جواد ( عليه السلام ) عرض کردم : " هزار حج؟ " فرمودند : " آری! هزار حج ، در حالی که معرفت به مقام و حق او داشته باشد. " »

        امام صادق ( عليه السلام ) از آن حضرت به دادرس امت تعبير کرده اند و در زيارت آن حضرت آمده است : « سلام بر فريادرس بيچارگان و کسی که به سبب او زمين خراسان محل خورشيد است. »

        امام ؛ پاکيزه از گناه ، مبرا از عيوب ، ويژه علم و دانش ، مشهور به بردباری و عزت مسلمين است و ما بايد از وجود چنين خورشيدهايی در شريعت و طريقت بهره بگيريم و خود را از غربت درون رها سازيم. سخن خوب و موثر آن است که در دل نفوذ کند و روح را از تاريکی و زشتی برهاند و از پستی و فرو افتادگی حفظ کند و در افقی وسيع و با صفا که به نور ايمان روشن است ، پرواز دهد.