روز جمعه سيزدهم ماه رجب سال سی عام الفيل بود که فاطمه دختر اسد بن هاشم بن عبد مناف در حالی که درد زايمان ايشان را سخت رنج می داد ، در برابر خانه کعبه ايستاد و سر به آسمان بلند کرد و گفت : « پروردگارا ! به تو و پيامبرانت و کتب نازل شده و گفته های جدم ابراهيم خليل که بنا کننده خانه کعبه است ، ايمان آورده ام ؛ پس ، به حق اين خانه و بنيانگذار آن ! به حق فرزندی که در شکم دارم و با من سخن می گويد و با سخنانش دلم را آرامش می بخشد و مونس من شده ويقين دارم که او از آيات جلال و عظمت توست ؛ ولادتش ا بر من آسان کن. »

        ناگهان ، ديوار خانه کعبه شکافت برداشت و فاطمه داخل خانه شد و دوباره به قدرت حقتعالی ديوار به هم پيوست.

        چهار روز بعد ، فاطمه ( سلام ا... عليها ) در حالی که نوزاد کعبه را در آغوش داشت و به اين همه شکوه و عزت می باليد ، از همان موضعی که داخل شده بود ، خارج شد و گفت : « همين که خواستم از خانه کعبه بيرون آيم ، هاتفی از غيب ندا داد که : " ای فـاطمه ! نـام ايـن فرزند را علی بگذار ، به درستی که منم علی اعلی ، نام او را از نام خود برگزيدم و او را به آداب خودم ادب نمودم ، او را به علوم مخفی و مشکلم آگاه ساختم. اوست که بتها را در خانه من می شکند و همه را به زير خواهد انداخت ، اوست که بالای کعبه اولين اذان را خواهد گفت و اوست که مرا به عظمت و مجد و بزرگواری ياد خواهد کرد. پس ، خوشا به حال کسی که او را دوست بدارد و دستوراتش را اطاعت کند و وای بر کسی که بغض او را در دل داشته باشد و با او مخالفت کند. " »

دوران کودکی

        رسول گرامی اسلام ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) برای جبران زحمات و محبت های عموی گراميش حضرت ابـو طالب ( عليـه السـلام ) عـلی ( علـيه الـسلام ) را نـزد خويـش آورد. اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) دوران کودکی خود را اين گونه نقل می فرمايند : « رسول ا... ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) به هنگام کودکی مرا در کنار خويش پرورش داد. آن حضرت مرا به سينه اش می چسبانيد و در آغوش می گرفت و از بـوی خوش خـويش به مـشام جـانم می بـويانيد. غذا را می جويد و به دهانم می گذارد ... .

        رسول خـدا ( صـلی ا... عليه و آله و سلم ) هر روز از خويها و خصال نيکوی خود چيزی نشانم می داد و پيروی از آن را به من امر می فرمود ... . پيامبر ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) هر سال به کوه حراء می رفت و هيچ کس جز من ايشان را نمی ديد.

        در آن ايام که اسلام ، هنوز در هيچ خانه ای راه نيافته بود و فقط پيامبر و همسرش خديجه مسلمان بودند ، من سومين مسلمان بودم. نور وحی و رسالت را می ديدم ، بوی نبوت و پيامبری را استشمام می کردم و هـنگامی که وحـی بر آن حـضرت نـازل شـد ، صـدای شيطان را شنيدم. گفتم : " ای رسول خدا ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) اين چه صدايی است ؟ " فرمودند : " اين صدای شيطان است که با آمدن وحی چون مردم از او پيروی نمی کنند ، اين گونه ناله سر داده است. " آنگاه پيامبر فرمودند : " تو آنچه را من می شنوم می شنوی و آنچه را من می بينيم می بينی ؛ جز اينکه پيغمبر نيستی ، وليکن وزير من هستی و تو بر خير و نيکويی می باشی ! "

        قبل از آنکه احدی از اين امت مشغول عبادت شود ، در سن هفت سالگی همراه با رسول خدا به عبادت خدا پرداختم. »

دوران جوانی

        بعد از هجرت پيامبر اسلام به مدينه ، جبهه بندی کفر و ايمان به صورت آشکارتری درآمد ؛ به همين جهت پی در پی در طول ده سـال بـعد از هـجرت ، بـيگانـگان و مشرکين به مسلمانان يورش می آوردند و آنها را مجبور به دفاع و دفع هجوم دشمنان اسلام بودند و اکثر جنگهای مسلمين جنگ دفاعی بود و تقريباً در تمامی آنها ، جوانمردی چون شير می غريد و چون صاعقه بر سر دشمن فرود می آمد و لشکر دشمن را نابود می کرد و اين يکه تاز ميدان ها ، حضرت علی ( عليه السلام ) بود ، به نحوی که در جنگ احد ، جبرئيل ( عليه السلام ) ندا داد : « لا سيف الا ذوالفقار و لا فتی الا علی. »

        در تفسير آيه « اهـدنـا الصـراط المستقيـم » از مفضـل بن عـمر نقـل شـده که : « از امـام صـادق ( عليه السلام ) درباره صراط پرسيدم. » فرمودند : « صراط مستقيم راه به سوی معرفت خدا است و آن دو صراط است : يکی صراط در دنيا و يکی در آخرت ؛ اما ، صراط در دنيا ، امام واجب الطاعه است. کسی که او را بشناسد و از راهنمايی او پيروی کند ، در آخرت از صراطی که پل دوزخ است ، عبور خـواهـد کـرد و کـسی کـه او را در دنـيا نـشناسـد ، در آخـرت پـايـش لـغـزيـده و در آتـش دوزخ هـلاک مـی شود. »^۲