سرانجام فرزند موعود ابراهيم ( عليه السلام ) طبق بشارت الهی متولد شد و قلب پدر را روشن ساخت. دوران طفوليت را پشت سر گذاشت « فَلمّا بَلَغَ مَعَهَ السَّعی : پس ؛ هنگامی که با او به مقام سعی و کوشش رسيد. » ( سوره صافات / آيه ۱۰۲ )

        حال خبر از آغاز يک آزمايش بزرگ ديگری است.

        حضرت ابراهيم ( عليه السلام ) در خواب می بيند که از سوی خداوند به او دستور داده شد تا فرزند يگانه اش را با دست خود قربانی کند ، ولی ؛ بايد قبل از هر چيز فرزندش را آماده اين کار نمايد ، لذا ؛ رو به سوی او کرده و « قالَ : يا بُنَیَّ اِنّی اَری فی المَنامِ اَنّی اَذبَحُکَ فَانظُر ماذا تَری : گفت ای پسرم! من در خواب ديدم که تو را ذبح می کنم ، نظر تو چيست؟ » فرزندش که نسخه ای از وجود پدر بود با آغوش باز از اين فرمان الهی استقبال کرد. « قالَ يا اَبَتِ افعَل ما تُؤمَرُ : گفت ای پدرم! هر دستوری داری اجرا کن. » و از ناحيه من نگران نباش « سَتَجِدُنی اِن شاء ا... مِنَ الصّابرين : به خواست خدا مرا از صابران خواهی يافت. » به اين ترتيب ؛ هم پدر و هم پسر نخستين مرحله اين آزمايش بزرگ را با پيروزی می گذرانند.

        برخی نوشته اند که حضرت اسماعيل ( عليه السلام ) برای اينکه پدر را در انجام مأموريت کمک کند ، به حضرت ابراهيم ( عليه السلام ) گفت : « پدرم ريسمان را محکم ببند ، کارد را تيز کن و پيراهنم را از تن بيرون کن ؛ چرا که نگرانم زمانی که مادرم لباس خون آلود مرا ببيند ، عنان صبر از کَفَش بيرون رود. »

        در دنباله آيه خداوند می فرمايد : « وَ فَدَيناهُ بِذِبحٍ عَظيم : و ما ذبح عظيمی را فدای او کرديم. » که بنابر آنچه در روايات آمده ، عبارت بود از قوچی که حضرت جبرئيل ( عليه السلام ) از ناحيه خداوند آورد و مراد از عظمت ذبح ، بزرگی جثه آن قوچ نيست ؛ بلکه مراد آن است که از ناحيه خدا آمده تا به عوض از اسماعيل ( عليه السلام ) قربانی شود. ^۱ 

        اکنون عيد قربان است و روز قربانی کردن. اما ؛ اسماعيل تو کيست؟ مقامت؟ علمت؟ هنرت؟ درجه ات؟ نامت؟ تعلقات و وابستگی هايت؟ ... تو خود خوب می دانی ، هر چه هست و هر که هست امروز بايد آن را برای قربانی مهيّا کنی. نشانه هايش را می گويم تا راهنمايی شوی ؛ آنچه تو را در راه ايمان  ضعيف می کند  ، آنچه دلبستگی اش نمی گذارد تا پيام حق را بشنوی و حقيقت را اعتراف کنی ، آنچه تو را به توجيه و تأويل های مصلحت جويانه می کشاند و عشق به او ، کور و کرت می کند! حال ؛ ممکن است يک شخص باشد و يا يک شیء ، يک وضع باشد و يا حتی ، يک نقطه ضعف! اما ؛ اسماعيلِ ابراهيم ، پسرش بود! پاداش يک قرن رنج ، پايان يک عمر انتظار ، اما ؛ ابراهيم در اين انتخاب پيروز شد و او حبيب خود را انتخاب کرد و اسماعيل را قربانی نمود. ^۲ 

        و حبيبش او را چنين فرمود : « سَلامٌ علی ابراهيم. » ( سوره صافات / آيه ۱۰۹ )

        حال ؛ هر چه غير اوست از خانه دل بيرون کن ، زيرا ؛ قلب مومن خالی از همه تعلقات است تا جايی که در آن فکر و ذکری نيست ؛ مگر ، از خدا تا جايی که نمی بيند و نمی شنود ؛ مگر ، از خدا.

        پس ؛  قلبی که  محبتی غير  از محبت  خدا در  آن نباشد ؛ بيت ا... حقيقی است. پس ؛ برای به دست آوردن اين بيت ا... هر آنچه داری در راه خدا قربانی کن و دلت را خالی از غير او نمای.