ولادت با سعادت رسول گرامی اسلام حضرت محمّد مصطفی ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) را تبريک و تهنيت عرض می نماييم.

         صبح  روز  جمعه  ۱۷ ربيع الاول ^۱ ، سال ۵۷۰ ميلادی ^۲ ؛ نوری از سمت حجاز برآمد و به سوی مشرق رفت تا به مکّه رسيد ، سپس ؛ آن نور به آسمان برخاست و تمام مکّه از اين نور روشن شد.

        بتهای  بتخانه  مکّه  سرنگون  شدند  ،  درياچه ساوه خشک گرديد ، آتش آتشکده فارس خاموش شد ، ايوان کسری شکافت و چهارده کنگره آن فروريخت. ^۳

نوری از وجود آن مولود مبارک به سوی آسمان بلند شد که شعاع آن فرسنگها راه را بر منتظرانش روشن کرد.

        طبق فرموده امام صادق ( عليه السّلام ) آن حضرت را « آل الله» ناميدند ؛ زيرا که در سرزمين خدا متولد شدند و آمنه مادر گرامی پيامبر در خصوص تولد آن حضرت فرموده اند : « به خدا سوگند! همين که پسرم متولد شد ؛ دستها را بر زمين گذاشت و سر به سوی آسمان بلند کرد و در ميان آن روشنايی صدايی را شنيدم که می گفت : " فرزندی را به دنيا آوردی که بهترين مردم است ، پس ؛ نام او را محمّد انتخاب کن. " » ^۴

        « يا ايّها الذين آمنوا صلّوا عليه و سلموا تسليماً : آری! ای کسانی که ايمان آورده ايد ، بر او صلوات بفرستيد و آن طور که بايد تسليم شويد. » ( سوره احزاب / آيه ۵۶ )

        به درستی که ششمين امام نور ، امام جعفر صادق ( عليه السّلام ) در رابطه با آيه فوق چنين فرمودند : « درود فرستادن ( صلوات ) از زبان رسول خدا ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) چنين بيان شده است : " دو دست نياز به بارگاه آن بی نياز برداريد و نيايشگرانه بگوييد : اَلّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَ آلِ  مُحَمَّد کَما صَلَّيتَ عَلی اِبراهيم و آلِ اِبراهيم اِنَّکَ حَميدٌ مَجيد. " امّا ؛ منظور از تسليم بودن در برابر او ؛ فرمانبرداری از وی در همه ميدان های زندگی و گوش جان سپردن به مقررات آسمانی آن حضرت و تلاش و فداکاری در به دست آوردن خشنودی خاطرش با انجام فرمان ها و هشدار پذيری از هشدارهای آن فرستاده الهی است. »^۵

        هدف اساسی پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) شناساندن اسلام بود و حقيقت اسلام ؛ تسليم بودن است و روح اسلام را آن کسی واجد است که در مقام عمل واقع گردد و سر تعظيم نسبت به اوامر و احکام الهی فرود آوَرَد و در دل مطيع مشيت الهی شود. ^۶

        به درستی که تحققّ ايمان و سير منازل منوط به اطاعت و بندگی است ^۷ و اطاعت و بندگی محمّد ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) بود که باعث شد در شب معراج مورد خطاب خداوند واقع گردد :

        « وَ عَلَيکَ سَلامی وَ رَحمَتی وَ الحَمدُ اللهِ رَبِّ العالَمين : ای احمد! سلام و رحمت من بر تو باد! و ستايش سزاوار خداوندی است که پروردگار جهانيان است. »^۸

        حال ای بندگان خداوند! شما هم صلواتی بر محمّد و آل محمّد بفرستيد ؛ چراکه فرشته وحی جبرئيل حامل پيامی از جانب خداوند بر پيامبرش نازل گشت و فرمود :

« هان  ای  محمّد!  ای  بنده  برگزيده ام!  هر  کسی بر تو صلواتی بفرستد و درود خالصانه خود را نثارت کند ، من در برابر آن درود ده صلوات و درود بر او می فرستم و ده گناه از گناهان او را از پرونده اش می زدايم و ده پاداش کار نيک برای او می نويسم. » ^۹

        « اَللهُمَ صَلِ عَلی محمّد و آل مُحمّد وَ عَجّل فَرَجَهُم : خداوندا بر محمد و آل محمد درود و تهنيت بفرست و در فرج ايشان تعجيل بفرما! »