ولادت با سعادت امام رضا ( عليه السّلام ) را تبريک و تهنيت عرض می نماييم.

        يکی از آينه های سر تا پا نمای الهی که مورد توجه خداوند واقع گشت و به تنديس رضايت حقّ مُلقّب  گرديد  ؛  بانويی  از  مغرب  زمين  است که در دامان تربيت خويش حجّت خدا را پرورش داده و در شمار « خيراتٌ حسان » ^۱ قرار گرفته و جاودانه گشته است.

        آن بانوی بزرگوار « تکتم » مادر امام رضا ( عليه السّلام ) است.

        برای  اين  پاکبانوی  خانه  اهل  بيت  ( عليهم  السّلام )  نام های  زيادی ياد کرده اند از جمله : « ام ولد ^۲ ، ام البنين  ،  خيزران ،  نجمه  ،  صقره  ،  طاهره  ، سکن ، سکينه  ،  کليمه ، سمانه ، اروی و ... »

        امّا ؛  نام  مشهور  اين  بانو  در  کتب  روايی  « نجمه »  است.^۳  هنگامی  که نجمه به حضرت علی بن موسی الرضا ( عليه السّلام ) بارور گشت ، سنگينی حمل را حس نمی کرد و صدای تسبيح و تهليل فرزندش را - در حالی که در رحم بود - می شنيد و اين نشان از طهارت باطنی اين بانوی بزرگوار داشت.

مدّت  زمان  بارداری  ايشان  به  گونه ای پنهانی  طی  شد  تا  به  واسطه  ظلم خلفای عباسی ، اين شجره طيّبه قطع نشود و همواره حجّت خدا بر روی زمين زنده بماند.

         آری! روز پنج شنبه يازدهم ذيقعده ^۴ اين مولود مبارک در مدينه چشم به جهان گشود و پرتويی از نور ، زمين را از عطر ميلادش منوّر و معطّر ساخت. عرشيان و فرشتگان مقدم منوّرش را گلباران کردند  و  آسمان  از وجود خورشيد هشتم امامت ، مردی از تبار رسول اکرم ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) ، درخشان تر از هميشه بود.

        بعد از ميلاد مبارک اين طفل ، تکتم از سوی امام کاظم ( عليه السّلام ) ملقّب به « طاهره » شد ^۵ تا در زمره « ارحام مطهّره » وارد شود. ^۶

        هنگامی که حضرت علی بن موسی الرضا ( عليه السّلام ) متولّد گرديدند ، دست های خويش را بر زمين نهادند و سر مبارکشان را به سوی آسمان بلند کردند و شهادت به يکتايی خداوند متعال و فرستاده اش را بر زبان جاری نمودند. در همين هنگام امام موسی کاظم ( عليه السّلام ) بر طاهره وارد گرديدند و فرمودند : « ای طاهره! کرامت خداوند گوارايت باد! »

نوزاد را در پارچه ای سفيد پيچيدند و به امام سپردند و حضرت در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه  گفتند  و  کامش  را  با  آب  فرات  گشودند  و  نوزاد  را  به  مادرش  سپردند  و  فرمودند  : « از او نگهداری فرما ، همانا او ذخيره و حجّت خداوند بر روی زمين است. »^۷

        ولادت امام رضا ( عليه السّلام ) چند روز بعد از شهادت امام صادق ( عليه السّلام ) اتفاق افتاد و اين در حالی بود که امام صادق ( عليه السّلام ) آرزو داشتند که فرزند امام کاظم ( عليه السّلام ) را ببينند.

از امام  موسی  بن  جعفر  (  عليه  السّلام )  روايت  شده  است  که  فرمودند  : «  از  پدرم  جعفر  بن محمّد ( عليه السّلام ) بارها شنيدم که می فرمودند : " عالم آل محمّد ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) در صلب تو است ؛ بدرستی که او همنام جدّم اميرالمؤمنان علی ( عليه السّلام ) است و کاش من او را می ديدم و درکش می کردم! " » ^۸

        امام  هشتم  علی  ناميده  شدند  و  اين  نام  از  جانب پروردگار سالها قبل - توسط جبرئيل امين ( عليه السّلام ) - بر حضرت محمّد ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) وحی شده بود و مشهورترين لقب ايشان « رضا » است. رضا در کتب لغت معانی متعدّدی چون : دوست ، محب ، خشنودی و ... دارد ، ولی ؛ علمای شيعه اين لقب را به معنای رضای بر رضای خداوند و يا مرضی خداوند و رسول گفته اند که اين خصلتِ ارزشمند مقامی بالاتر از مقام صبر است.

        امام جواد ( عليه السّلام ) در اين مورد فرموده اند : « حقّ تعالی او را به رضا مُسمّی گردانيد ؛ برای آنکه پسنديده خداوند در آسمان بود و رسول خدا ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) و ائمه هدی در زمين از او خشنود بودند. » ^۹

        کُنيه  امام  رضا ( عليه السّلام ) « ابوالحسن » می باشد که به فرموده امام کاظم ( عليه السّلام ) « هرگاه فرزندم را صدا می کنيد ، او را ابوالحسن بخوانيد. »