انگلیسی
|
ولادت با سعادت امام جعفر صادق ( عليه السّلام ) را تبريک عرض می نماييم.
ولادت با سعادت حضرت امام جعفر صادق ( عليه السّلام ) در روز دوشنبه هفدهم ماه ربيع الاول از سال ۸۳ هجری قمری واقع شده است که موافق است با روز ولادت حضرت رسول ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) و آن روزی است شريف که پيوسته صالحين از آل محمّد ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) از قديم الايّام بزرگ می شمردند آن روز را و مراعات می کردند حرمت آن را و در روزه اش فضل کبير و ثواب عظيم وارد شده است و مستحب است در آن روز صدقه دادن و زيارت مشاهد مشرّفه و به جا آوردن خيرات و مسرور نمودن اهل ايمان. اسم مبارک امام ششم جعفر و کنيه شريفشان ابو عبدا... و القاب مبارک آن حضرت ؛ صابر ، فاضل ، صادق و طاهر است و مشهورترين لقب آن جناب صادق می باشد. فرصت را مغتنم می دانيم و در سالروز تولد آن امام همام به پاره ای از کلمات حکمت آميز و مواعظ و نصايح آن حضرت می پردازيم : به سند صحيح از حضرت صادق ( عليه السّلام ) منقول است که فرمودند : « خوشا به حال بنده خاموش و گمنامی که مردمِ زمانه خود را بشناسد و به بدن با ايشان مصاحبت کند و با ايشان در اعمالشان با دل مصاحبت ننمايد ، پس ؛ او را به ظاهر شناسند و او ايشان را در باطن شناسد. پس ؛ آنچه مطلوب است در عُزلت ؛ آن است که دل معتزل ۱ باشد از اطوار ۲ ناشايسته خلق و بر ايشان در اُمور اعتماد نداشته باشد و پيوسته توکّل به خداوند خود داشته باشد و از فوائد ايشان منتفع گردد و از مفاسد ايشان مُحتَرِز ۳ باشد وگرنه پنهانی از خلق چاره کار آدمی نمی کند ؛ بلکه اکثر صفات ذميمه را قوی تر می کند ، مانند ؛ عُجب و ريا و ... » امّا ؛ توضيح مختصری در رابطه با حديث مذکور اينکه عزلت نشينی بايد برای دل انسان باشد و اين بدان معناست که انسان در جمع مردم حاضر می شود و اگر فی المثل ؛ عده ای غيبت می کنند ، او بايد خود را طوری تربيت کرده باشد که دل او تمايلی به غيبت کردن نداشته باشد و در مراتب بالاتر گوشش غيبت ديگران را نشنود و يا حداقل حرکتی انجام دهد که شخص غيبت کننده به کاری غير از غيبت مشغول شود و همينطور درباره معاصی ديگر نيز ، نگذارد اثر زشت آن معاصی - که ديگران مرتکب می شوند - به دل او وارد شود و دل خود را در پشت حصاری محکم محافظت نمايد. برای موفقيت در اين امر انسان ناگزير است که پيوسته بر خدا توکّل کند تا خداوند او را در پناه خود حفظ نمايد. بدين ترتيب ؛ انسان با درايت از خوبيهای ديگران - به هنگام معاشرت با آنان - سود می برد و از آنان ياد می گيرد و از بديهايشان دوری می جويد و لازمه اين شناختِ خوبی و بدی اين است که انسان بصيرت داشته باشد ، امّا ؛ اظهار ننمايد و به همين دليل ؛ امام جعفر صادق ( عليه السّلام ) می فرمايند : « پس ؛ او را به ظاهر شناسند » ( يعنی ؛ از باطنش و مراقبه های درونی اش هيچ کس خبر ندارد ) « و او ايشان را به باطن شناسد » ( يعنی ؛ آنقدر خودش مراقبه کرده و صفات رذيله و حميده را خوب می شناسد که از رفتار مردم پی به صفات باطنی شان می برد و می تواند خوب و بد را از هم تشخيص دهد ، پس ؛ فوائد و مفاسد اخلاقی انسانها برايش معلوم می شود ، لذا ؛ اختيارِ دروازه دلش به دست عقلش است و عقل است که تصميم می گيرد چه اثراتی از اعمال انسانها برای دل خوب است و به آنها اجازه ورود می دهد و چه چيزهايی برای دل مفسده دارد ، پس ؛ به آنها اجازه ورود نمی دهد. )مؤلف کتاب منتهی الآمال می گويد : « روايت شده که از حضرت امام صادق ( عليه السّلام ) پرسيدند که مروّت چيست؟ حضرت فرمودند : " مروّت آن است که نبيند تو را خداوند تعالی در جايی که نهی کرده است تو را از آنجا و مفقود نبيند تو را از جايی که امر کرده تو را به آنجا. " » ( يعنی ؛ در جايی که امر کرده حضور داشته باشی ، کوتاهی کنی و نروی. )
۱. معتزل : کناره گير
۲.
اطوار : حالات ، انواع
۳.
مُحتَرِز : احتراز کننده ، دوری کننده
منبع : منتهی الآمال / جلد ۲ / صفحات ۱۸۱ الی ۲۰۹
|
