« يَا أيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغ ما أنزِلَ إِلَيكَ مِن رَبِّکَ وَ إِن لَم تَفعَل فَما بَلَّغتَ رِسَالَتَهُ وَ ا... يَعصِمُكَ مِنَ النَّاسِ ... : ای پيامبر! آنچه را که از جانب خدا بر تو نازل شده است ، کاملاً به مردم ابلاغ کن که اگر چنين نکنی ؛ رسالت خويش را انجام نداده ای ، خداوند تو را از ( خطرات احتمالی ) مردم محافظت خواهد نمود. » ( سوره مائده / آيه ۶۷ )

        عموم مسلمين ( شيعه و سنّی ) ^۲ اتفاق نظر دارند که شأن نزول اين آيه مبارکه داستان غدير خم است که در بازگشت از سفر حجه الوداع بر رسول اکرم ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) نازل گرديده و آن حضرت علی بن ابيطالب اميرالمؤمنين ( عليه السّلام ) را به عنوان « ولی » معرفی فرموده و دست آن بزرگوار را گرفته اند و به حاضرين - که گفته اند تا  ۱۲۰ هزار نفر بودند - نشان  داده اند  و فرموده اند : « مَن کُنتُ مَولاهُ فهذا علیٌ مولاهُ » و درنتيجه مصداق ابلاغ « ما اُنزِلَ اِلَيک » را در نصب اميرالمؤمنين علی ( عليه السّلام ) در غدير خم به عنوان ولی و جانشين پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) تطبيق فرموده اند.

        امّا ؛ استدلال به آيه ابلاغ بر خلافت و امامت اميرالمؤمنين ( عليه السّلام ) به ضميمه حديث غدير خم بسيار روشن است و شواهد و قرائن بسياری در اين باره وجود دارد که منظور از کلمه « مَن کُنتُ مَولاهُ فهذا علیٌ مولاهُ » « ولايت امر » و « اولويت به تصرف » در امور است ؛ چراکه تنها خلائی که احساس می شد بعد از پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) به وجود آيد ، خلاء رهبری امت بود.