روز ۲۷ماه رجب که با روز نوروز مطابق بود ، حضرت محمّد ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) در سن چهل سالگی به رسالت مبعوث شدند.

        امام صادق ( عليه السّلام ) می فرمايند : « العبوديه جوهره کُنهُها الرُّبُوبيه : عبوديت و بندگی گوهری است که ربوبيّت در درون آن نهفته شده است. » عبوديت ، يعنی ؛ نهايت خضوع و تسليم در برابر خدا و به بيان ساده تر همان اطاعت و بندگی.

        هدف انسان از خلقت ؛ ‌رسيدن به مقام خليفه الهی در روی زمين است ، ‌پس ؛ می تواند همه حرکات و سکنات خود را با نيّت « عبادت » و « پرستش » معبود انجام دهد ، ‌بنابراين ؛ اگر اين اعمال ظاهری و باطنی همراه با فرمانبرداری از خداوند و خالص از برای خدا باشد ، صورت عبوديّت و پرستش به خود می گيرد.

        پيامبر  اکرم ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) عبد محض خدا بودند. تأکيد بر واژه « عبد » در پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) چنان ملموس است که در تشهد هر نماز ^۲ بر عبوديت پيامبر قبل از موضوع رسالت ايشان گواهی داده می شود. سادگی و تواضع در تمام حرکات و سکنات پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) نشانی از عبوديت ايشان بود.

        از سيره آن حضرت چنين نقل شده است : « آنجناب به هر کسی که می رسيدند ، ابتدا سلام می کردند و سپس ؛ ‌با ايشان مصافحه می نمودند. ‌شير گوسفندان را خود حضرت می دوشيدند و چون خادم ايشان در آسياب کردن خسته می شد ، به او کمک می کردند و در کارها به اهل خانه کمک می نمودند. هديه را می پذيرفتند ؛ گرچه ، جرعه ای از شير می بود.

به  چهره  هيچ کس  خيره  نمی شدند  ،  ‌خشمشان  برای  خدا  بود و هرگز برای خويشتن غضب نمی کردند. در مقابل بدی ديگران بدی نمی کردند و گناه آنان را ناديده می گرفتند. »

        اميرالمؤمنين علی ( عليه السّلام ) می فرمايند : « مردی يهودی از رسول خدا ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) چند دينار طلبکار بود ،‌ روزی تقاضای پرداخت طلب خود را نمود. پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) فرمودند : " فعلاً ندارم. " آن مرد يهودی گفت : " از شما جدا نمی شوم تا بپردازيد. " پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) هم فرمودند : " من هم در اينجا با تو می نشينم. " و به اندازه ای نشستند که نماز ظهر تا نماز صبح روز بعد را همانجا خواندند.

اصحابِ حضرت آن يهودی را تهديد کردند. ‌پيامبر ( صلّی ا... عليه و آله و سلّم ) رو به اصحاب کردند و فرمودند : " اين چه کاری است که می کنيد؟! " اصحاب گفتند : " يک يهودی شما را بازداشت کند؟! " حضرت فرمودند : " خداوند مرا مبعوث نکرده تا به کسانی که معاهده مذهبی با من دارند يا غير آنها ستم روا دارم. "

        صبحگاه روز بعد تا برآمدن آفتاب نشستند و در اين هنگام مرد يهودی گفت : " اَشهَدُ اَن لا اِله الا ا... وَ اَشهَدُ اَنّ مُحَمّداً رَسوله ، من نيمی از اموال خود را در راه خدا دادم و گفت اين کاری را که نسبت به شما کردم ؛ به جهت اين بود که ببينم اوصاف شما با آنچه در تورات به ما وعده داده اند ، مطابقت می کند  يا نه ، زيرا ؛ در آنجا خوانده ام محمّد بن عبدا... در مکه متولد می شود و به مدينه هجرت می کند ، ‌ درشتخو  و  بد اخلاق  نيست  ،  ‌با  صدای  بلند  سخن نمی گويد و ناسزا گو و بد زبان نمی باشد. " » ^۳

        لذا ؛ تا انسان طوق بندگی خداوند را به گردن نيندازد ، راه به جايی نخواهد برد و نشان بندگی آن است که عبد هوای نفسانی را زير پای فرمان مولايش نابود کند و با تمام وجود تحت امر معبود خويش قرار گيرد.

عبد مطيع آن است که غير از رضای معبود نخواهد تا آنجا که اِنانيّت و خود محوری در وجودش نابود گردد.

        خدايا! همت ما را در راه طاعت و بندگی خودت مصروف دار و ما را در معامله با خودت ، نيّتی خالص عطا کن زيرا ما با تو و از آن توييم و وسيله ای به سوی تو  و درگاهت جز تو نداريم. ^۴