در روايتی از امام صادق ( عليه السلام ) آمده است که روزی عيسی بن مريم ( عليه السلام ) بر فراز کوهی در شام به نام « اريحا » با ابليس مواجه شد. شيطان از او خواست همچنان که مبتلايان به پيسی و کوری را شفا می بخشد  و مردگان  را نيز زنده  می کند ، خود  را از بالای کوه به پايين اندازد ( يعنی ؛ اگر می توانی ، در حالی که  آسيبی  متوجه ات نشود ، خود را  به پايين  بينداز. )  عيسی  ( عليه السلام ) در پاسخش فرمودند : « بنده هيچگاه در چنين موردی خدايش را نمی آزمايد. »^۲ حضرت عيسی ( عليه السلام ) با پاسخ خردمندانه و بُرنده خود به ابليس ؛ در واقع ، به بشريت يادآور می شوند که هر نعمت و فضيلتی عنايت خداوند است بر بنده و اگر عيسی بن مريم ( عليه السلام ) شفا می بخشد و مردگان را زنده می کند ، اراده الهی است که بر اين امر تحقق يافته است. نکته ديگر اينکه انسان خود در مقام ابتلا به آزمايش است و او که می آزمايد خداست و آزمودن تنها مختص به اوست. 

روزی حضرت عيسی ( عليه السلام )  خطاب به  حواريون خود  گفت : « من  حاجتی  دارم که می خواهم آن را درباره شما عملی سازم. » آنگاه ، برخاسته و پای يکايک آنها را شست. حواريون گفتند : « ای روح خدا! شما استحقاق داشتيد که ما پايتان را بشوييم. » عيسی ( عليه السلام ) در پاسخ فرمودند : « سزاوارترين مردم به خدمتگزاری شخص عالم است. من اينگونه با شما تواضع کردم تا بعد از من با مردم اينچنين کنيد. با تواضع ، حکمت رشد کرده و آبياری می گردد ؛ اما ، تکبر آفت علم و مانع نمو آن است ؛ همچنان که دانه در دشت هموار می رويد و نه در ميان کوههای سنگی. »^۳

از فرمايشات گوهربار حضرت عيسی ( عليه السلام ) است که فرموده اند : « خوشا به حال بينوايان! ملکوت آسمان از آن ايشان است.

خوشا به حال آنان که به جهت پاکيزگی و طهارتشان ناسزا می شنوند که بی گمان ملکوت آسمان برای ايشان است. خوشا به حال فروتنان در دنيا! آنها هستند که تخت های پادشاهی را در روز قيامت به ارث برند و صاحب شوند.

ای بنی اسرائيل! مجالس علما و دانشمندان را - هر چند با دست و پا ( در هر شرايطی ) - پر کنيد ؛ زيرا ،  خداوند  دلهای مرده  را به نور  حکمت زنده  می کند ؛ آنگونه  که زمين  خشک  با باران  جان می بخشد.

ای بنی اسرائيل! کم گويی حکمتی بزرگ است ؛ پس ، بر شما باد به سکوت ؛ زيرا ، آن عادتی نيکوست و مايه کاهش خطا و سبک شدن از گناهان است ؛ پس ، درب علم را محکم کنيد که درب آن صبر است  و بی گمان!  خداوند فردی  که  بی دليل خندان  است و  آن کس که راهی جز راه ادب را می پويد ، دشمن می دارد ... ؛ پس ، در باطن از خدا شرم کنيد. »^۵