ميلاد امام حسين ( عليه السلام ) مبارک باد.

        به حضرت ابا عبد ا... ( عليه السلام ) عرض شد که اباذر می گويد : « فقر و تنگدستی برای من محبوب تر از بی نيازی و مريضی و بيماری برايم محبوب تر از تندرستی است. » حضرت (عليه السلام) فرمودند : « خداوند اباذر را رحمت کند! اما ، من می گويم که هر کس تکيه کند بر حُسن انتخاب خدا برای او ؛ جز آنچه که خدای عز و جل برايش انتخاب نموده ، تمنايی نخواهد داشت و چيز ديگری نخواهد خواست. » ^۱

        پيش از آفرينش موجودات که نه زمانی بود و نه مکانی و نه پديده ای از پديده های خلقت ، آفريدگار توانای عالم برترين و نخستين پديده جهان هستی را که نور وجود پيامبر ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) بود ، خلق کرد و از آن نور مقدس ؛ نور وجود علی (عليه السلام) ، فاطمه (سلام ا... عليها) ، حسن و حسين ( عليهما السلام ) را آفريد و برای آنان مقامات و جايگاه های متعدد و جهان های مختلفی قرار داد.

        برخی از روايات حاکی از آن است که خداوند نخست نور وجود پيامبر ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) و آنگاه ، انواری را به صورت های گوناگون در بهشت پديد آورد و طی مراحلی ، سرانجام ، آنها را از طريق آدم و حوا به پدر و مادر گرامی پيامبر ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) - عبد ا... و آمنه - انتقال داد. آنگاه  ، برای  آنان  مقامات  و جايگاه های متعددی قرار داد  ، از آن جمله  ؛ پيشانی عرش ، فراز عرش ، زير عرش ، اطراف عرش و برای هر جايگاهی مدت و سرآمد مشخصی مقرر داشت.

        از ويژگی های نور وجود حضرت محمد ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) آن بود که اين نور در مراحل گوناگون انتقال - از طريق نياکان پيامبر ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) - به صورت درخشندگی و نورانيت ويژه ای در پيشانی آنان تجلی داشت و به تدريج از نسلی به نسل ديگر منتقل می شد ^۲ و چون ، آنان تنها حامل و ظرف و وسيله انتقال اين نور بودند و خود از جنس آن نبودند ، با انتقال نور به نسلی ديگر ، اثرش نيز از چهره و پيشانيشان ناپديد می شد.

        اما ، در وجود دخت گرامی پيامبر ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) بدان دليل که خود بانو از جنس همان نور بودند ، ظهور و بروزی آنگونه نداشت ؛ بلکه اثری خاص در چهره حضرت فاطمه ( سلام ا... عليها ) نهاده بود که پيامبر ( صلی ا... عليه و آله و سلم ) می فرمودند : « دخترم! من در پيشانی تو درخشندگی و نور افشانی خاصی می نگرم و اين نشان دهنده آن است که به زودی حجت خدا بر بندگانش را به دنيا خواهی آورد. » ^۳ 

        حضرت فاطمه زهرا ( سلام ا... عليها ) در اين رابطه فرموده اند : « هنگامی که حامل نور وجود حسين ( عليه السلام )  بودم ، در شب های  تار نياز  به  چراغ  نداشتم ؛ چرا  که به هر طرف روی می آوردم ، نور باران می گشت. » ^۴ 

        نور وجود حضرت ابا عبد ا... ( عليه السلام ) با تمام سجايا و ارزش های والای انسانی در جهان طلوع کرد و پرتو افشانی نمود. از آنجا که ترسيم همه صفات و ارزش های اخلاقی و عبادی آن حضرت در اين مجال نمی گنجد ؛ لذا ، تنها به ذکر نمونه هايی از ويژگی های شخصيت ممتاز و برجسته آن امام همام می پردازيم ؛

        حضرت ابا  عبد ا... الحسين  ( عليه السلام ) در رسيدگی به بينوايان و حفظ حيثيت و کرامت آنان ، به هنگام دستگيری و حل مشکلات ايشان ، ويژگی های تحسين برانگيزی داشتند.

        روزی نيازمندی به خانه آن حضرت مراجعه کرد و هزار دينارِ موردِ تقاضای خويش را به آسانی دريافت نمود و به شمارش آن پرداخت. حسابدار آن حضرت با شگفتی از آن مرد پرسيد : « آيا چيزی به ما فروخته ای که وجه آن را اينگونه به دقت می شماری؟! » مرد نيازمند پاسخ داد : « آری! آبرو و حيثيت خويش را فروخته ام. » امام حسين ( عليه السلام ) فرمودند : « درست می گويد. » آنگاه سه هزار دينار ديگر از اموال خويش را به او بخشيدند و فرمودند : « هزار دينار نخست به خاطر تقاضايت ، هزار دينار دوم به خاطر آبرو و حيثيت و هزار دينار سوم بدين خاطر که برای رفع مشکل خويش به سوی ما آمدی. »

        از صفات برجسته آن حضرت شدت خوف از خدا و درک عظمت الهی بود ، به گونه ای که هنگام وضو ساختن برای عبادت و نماز و تقرب به سوی پروردگار ، رنگ چهره شان دگرگون می گشت و اعضا و اندامهايشان به لرزه می افتاد. برخی با تعجب علت خوف و پروای حضرت را می پرسيدند که امام حسين ( عليه السلام ) در جواب می فرمودند : « روز قيامت تنها کسانی امنيت خواهند داشت که در دنيا از پروردگار خويش پروا داشته باشند. » ^۵

        آری! آن حضرت در انجام برترين عبادتها از پروای خدا می لرزد و ما به هتگام ارتکاب بدترين و زشت ترين گناهان ، کمترين دلهره و هراسی به خويشتن راه نمی دهيم!

        خداوند امام حسين ( عليه السلام ) را در قرآن مجيد به صورت های گوناگون ستوده است :