پرسش : محبت جزء کدام بخش از وجود انسان است ؟ چگونه می توان آن را تقويت کرد ؟

پاسخ :

محبت جزء وجدان انسان است. وجدان ؛ همان سرشت ، دريافت درونی ، ضمير ناخودآگاه و ذات انسان است.

محبت مقدمه عشق است و اين دو در بُعد غير مادی وجود انسان ( ماهيت او ) قرار دارند. اگر چه عوامل ايجاد محبت نشانه ها ، آثار و لوازم محبت ، جزء بُعد مادی انسان است ؛ ولی ، خود محبت امری غير مادی است و عامه آن را به قلب مربوط می کنند. برای مثال : نشانه محبت به کسی ، لبخندی است که بر لبان او نقش می بندد ( بُعد مادی ) ولی ، خود محبت را نمی توان نشان داد.

يا آنکه عامل ايجاد محبت ، رفتاری است که از محبوب سر می زند و اين رفتار محسوس است ؛ ولی، خود محبت در هيچ معيار مادیی نمی گنجد.

شايد بتوان آن را با درک قلبی فهميد ؛ ولی ، درک ظاهری آن در معيار های مادی نمی گنجد.

برخی اعتقاد دارند که می توان محبت را در قوۀ وهم يا خيال آدمی تصور کرد. اما ، نگارنده دليل قانع کننده ای برای اين نظريه نمی يابد ، محبت شوقی درونی است که از وجود مادی و روح غير مادی شروع می شود و سراسر وجود را می گيرد. آثار آن ، حتی بر اعضاء و جوارح ( مادی ) اثر می گذارد.

محبت به دو روش تقويت می شود :

۱-     پاسخ مناسب محبوب به محبّ.

اين پاسخ می تواند به دو صورت باشد :

الف ) محبوب در مقابل محبّ ايستادگی می کند ولی با ظرافتی به اين امر می پردازد که شعله محبت را در دل محبّ افزايش می دهد.

ب ) محبوب در مقابل محبّ سر اطاعت فرود می آورد و پاسخ مثبت می دهد و تلاش می کند به روشی با محبّ برخورد کند که از شعله محبت او کاسته نشود. برای مثال خود را با توقعات او هماهنگ می کند و يا متقابلاً اظهار محبت می نمايد.

۲-   پرداختن به تصورات و تخيلاتی که عظمت و زيبايی محبوب را برای محبّ افزايش دهد.

محبّی که زندگی خود را صرف رسيدن به محبوب کند و لحظات در کنار محبوب بودن را در ذهن خود پرورش دهد ، خود را تربيت کند تا لياقت و شايستگی ارتباط با محبوب را پيدا کند به نتيجه لقاء به محبوب بيانديشد و سعادت خود را در رسيدن به محبوب ببيند ، شوق او افزايش می يابد.

قلبی که از ساير محبوبها خالی شود و فقط به محبوب خاصی بپردازد ، قلبی مستعد لقاء محبوب است. پس بايد هدف واحدی را دنبال کند و از يک محبوب ، تقاضای وصل داشته باشد.